Dulcyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dulcyn
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia około 1250
Prato Sesia
Data i miejsce śmierci 1 czerwca 1307
Vercelli
Zawód, zajęcie zakonnik, dysydent religijny

Dulcyn, Fra Dolcino, Dolcino, (ur. ok. 1250 w Prato Sesia, zm. 1 czerwca 1307 w Vercelli) – nowicjusz w klasztorze franciszkańskim w Trydencie, przywódca grupy religijnej Braci Apostolskich po śmierci jej założyciela, Gerarda Segarelliego[1].

Prawdopodobnie był synem księdza z diecezji Nowary. Wstąpił do grupy religijnej braci apostolskich, w czasie jej prześladowań w 1300 schronił się w Dalmacji, skąd w listach atakował papiestwo, zapowiadając m. in. jego upadek i święty pokój. Szybka śmierć papieża stała się dla chłopstwa i biedoty miejskiej potwierdzeniem trafności jego przepowiedni. W 1303 przybył do Lombardii i kierował chłopskim powstaniem w północnych Włoszech, skierowanym przeciwko władzom kościelnym oraz feudałom. Broniąc się wraz z kilkuset zwolennikami w górach, w okolicach Parmy Dolcino został ujęty przez uczestników zorganizowanej przez papieża krucjaty. Po postawieniu przed sądem inkwizycyjnym wraz z mniszką Małgorzatą z Trydentu i Longinem z Bergamo, po torturach[1] został spalony na stosie w Vercelli[2].

Jego historię zamieścił w Boskiej komedii Dante Alighieri, jest też jednym z wątków pobocznych książki Imię róży, pierwszej powieści Umberta Eco[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Praca zbiorowa 1968 ↓, s. 105.
  2. Fra Dolcino entry in an Italian website dedicated to heresy (wł.)
  3. Roman Konik, W obronie Świętej Inkwizycji. Wydawnictwo Wektory 2004, s.48.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Słownik biograficzny historii powszechnej do XVII stulecia. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1968.