Duna Górna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Duna Górna
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Potok
Długość 13,5 km
Źródło
Miejsce między Kamienną Górą i Wietrznikiem
Wysokość ok. 700
Ujście
Recypient Nysa Kłodzka
Miejsce Krosnowice
Wysokość ok. 310
brak współrzędnych

Duna Górna (niem.: Vordere Duhne, Die Duhne, Steinbergwasser; bezpośrednio po II wojnie światowej: Topolica, Duna[1]) – potok stanowiący lewy dopływ Nysy Kłodzkiej[2]. Jego źródła znajdują się między Kamienną Górą i Wietrznikiem w Górach Bystrzyckich[3]. Wypływa powyżej Kostery na wysokości około 700 m n.p.m. w pobliżu Zielonej Drogi, a jego ujście znajduje się w Krosnowicach na wysokości około 310 m n.p.m.[2] Długość Duny Górnej to w przybliżeniu 13,5 km.[2]

Duna Górna odwadnia północno-wschodni kraniec Gór Bystrzyckich oraz część Wysoczyzny Łomnicy w Rowie Górnej Nysy[2]. Przepływa przez Kosterę, Starkówek i Topolice, gdzie jej koryto aż do ujścia rozdwaja się[2]. Czasami mylnie Duna Górna nazywana bywa Topolicą[2]. Nazwa ta może odnosić się do jej wschodniego koryta na tym odcinku[2]. Górna część doliny Duny Górnej jest osłonięta od północy stromym i zalesionym Kamiennym Grzbietem, a niżej płynie przez rozległe użytki rolne na osadach plejstoceńskich. Jej dolina jest tu lekko zagłębiona. Na brzegach ciągną się łąki oraz niewielkie zagajniki. Duna Górna posiada szereg dopływów przeważnie bezimiennych[2]. Największym dopływem potoku z jest Duna Dolna[2]. Czasami od jej ujścia potok nosi nazwę Duna[3].

W rejonie źródeł Duny Górnej przechodzi szlak turystyczny zielony szlak turystyczny z Polanicy-Zdroju do Zieleńca, a powyżej Kostery przecina ją szlak turystyczny żółty szlak z Polanicy-Zdroju przez Hutę do Bystrzycy Kłodzkiej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. S. Rospond, Słownik nazw geograficznych Polski zachodniej i północnej, t. 1 i 2, Wrocław 1951.
  2. a b c d e f g h i Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 14: Góry Bystrzyckie i Orlickie. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1992, s. 67. ISBN 83-7005-340-8.
  3. a b Kotlina Kłodzka. Mapa turystyczna, 1:100 000, Eko-Graf, Wrocław 2012.
  4. Mapa szlaków turystycznych. [dostęp 2018-03-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]