Dyrektor generalny służby zagranicznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dyrektor generalny służby zagranicznej – wyższe stanowisko w służbie zagranicznej, członek kierownictwa Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Utworzono je Ustawą z 27 lipca 2001 roku o służbie zagranicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 2040), zastępując stanowisko Dyrektora Generalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od 22 października 2018 funkcję tę pełni Andrzej Papierz[1].

Zgodnie z art. 6 Ustawy, stanowisko dyrektora generalnego służby zagranicznej powołuje minister spraw zagranicznych i jest dyrektorem generalnym Ministerstw Spraw Zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy o służbie cywilnej zarówno wobec członków służby zagranicznej jak i członków korpusu służby cywilnej. Dyrektor generalny służby zagranicznej zapewnia funkcjonowanie ministerstwa, warunki jego działania i organizację pracy oraz dokonuje czynności z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w nim i realizuje politykę personalną. Dyrektor generalny służby zagranicznej współdziała ponadto z szefem służby cywilnej w realizowaniu przez niego zadań ustawowych.

Dyrektorem generalnym służby zagranicznej może zostać osoba posiadająca stopień dyplomatyczny. Zwyczajowo jest to osoba w stopniu ambasadora tytularnego, która kierowała placówką jako ambasador lub konsul generalny.

Dotychczasowi dyrektorzy generalni[edytuj | edytuj kod]

Dyrektorzy generalni MSZ

Dyrektorzy generalni służby zagranicznej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej - Andrzej Papierz, www.msz.gov.pl [dostęp 2018-10-23] (pol.).
  2. Stanisław H. Kaj, Parę słów o roli kobiet we współczesnej dyplomacji, „Przegląd Ekonomiczny”, 17, Poznań: Polskie Towarzystwo Ekonomiczne Oddział w Poznaniu, 2018, s. 42, ISSN 2082-3312 [dostęp 2019-04-05] (pol.).
  3. Zbigniew Dembowski, Warszawa, 06.04.2018 - kondolencje, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2019-02-04].
  4. a b Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych, sejm.gov.pl, 25 sierpnia 2005 [dostęp 2019-01-28].
  5. Kierownictwo MSZ, 17 lipca 2006 [dostęp 2018-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2006-07-17].
  6. a b Barbara Wizimirska (red.), Rocznik Polskiej Polityki Zagranicznej, Warszawa: Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, 1997.
  7. Odpowiedź ministra spraw zagranicznych - z upoważnienia prezesa Rady Ministrów - na ponowną interpelację posła Tadeusza Samborskiego na interpelację nr 2182, orka2.sejm.gov.pl, 13 lutego 2003 [dostęp 2018-12-31].
  8. Przebieg posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych, www.sejm.gov.pl/, 12 maja 2004 [dostęp 2019-01-28].
  9. Podsekretarz stanu ds. polityki pozaeuropejskiej i agendy demokratyza…, „archive.is”, 16 kwietnia 2013 [dostęp 2018-05-16].
  10. a b Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych, www.sejm.gov.pl, 13 września 2016 [dostęp 2018-05-16] (pol.).
  11. Mariusz Kazana – Dyrektor Protokołu Dyplomatycznego, www.msz.gov.pl [dostęp 2019-01-09].
  12. Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych, 25 czerwca 2010.
  13. Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych, sejm.gov.pl, 17 kwietnia 2013 [dostęp 2018-05-16] (pol.).
  14. Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych, www.sejm.gov.pl, 5 lutego 2015 [dostęp 2018-05-16] (pol.).
  15. Wynik naboru na stanowisko Dyrektora Generalnego Służby Zagranicznej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, www.msz.gov.pl [dostęp 2018-05-16] (pol.).
  16. Zapis przebiegu posiedzenia Komisji Łączności z Polakami za Granicą, www.sejm.gov.pl, 9 stycznia 2018 [dostęp 2018-05-16] (pol.).
  17. Andrzej Jasionowski nowym ambasadorem RP w Chorwacji, www.msz.gov.pl [dostęp 2018-05-16] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]