Dyrygent (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: Dyrygent.
Dyrygent
Gatunek dramat
Data premiery 24 marca 1980
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 96 min
Reżyseria Andrzej Wajda
Scenariusz Andrzej Kijowski
Główne role John Gielgud
Krystyna Janda
Andrzej Seweryn
Muzyka Ludwig van Beethoven
Zdjęcia Sławomir Idziak
Scenografia Allan Starski
Montaż Halina Prugar-Ketling
Produkcja Zespół Filmowy X
Film Polski
Nagrody
1980 - Andrzej Seweryn, Berlin Zachodni (MFF) - Srebrny Niedźwiedź za rolę
1980 - Andrzej Wajda, San Sebastián (MFF) - nagroda FIPRESCI
1980 - Andrzej Wajda, San Sebastián (MFF) - nagroda Baskijskiego Towarzystwa Kulturalnego
1980 - Andrzej Wajda, San Sebastián (MFF) - nagroda OCIC (Międzynarodowa Organizacja Katolicka ds. Filmu)
1981 - Andrzej Wajda, Belgrad (MFF "FEST") - Nagroda Główna

Dyrygent – polski film fabularny z 1979 w reżyserii Andrzeja Wajdy, adaptacja opowiadania Andrzeja Kijowskiego pod tytułem Dyrygent. Bohaterem filmu jest John Lasocki (John Gielgud), amerykański dyrygent pochodzenia polskiego, który po swej międzynarodowej karierze decyduje się powrócić do Polski, aby poprowadzić okolicznościowy koncert muzyki Ludwiga van Beethovena. Jedną z ulubienic dyrygenta jest Marta Pietryk (Krystyna Janda), której zazdrosny mąż Adam (Andrzej Seweryn) – niespełniony dyrygent bez autorytetu – knuje intrygę przeciwko gościowi.

Dyrygent, wyprodukowany przez Zespół Filmowy „X”, należy do kanonu kina moralnego niepokoju. Wajda, reżyserując ów film, świadomie nawiązywał figurą polskiego autorytetu do pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski w 1979[1]. Film został entuzjastycznie przyjęty za granicą, zdobywając między innymi Srebrnego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie (za rolę Seweryna) oraz nagrodę FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastián; mnożyły się porównania z Próbą orkiestry (1979) Federica Felliniego. Jednocześnie w Polsce przyjęto film z rezerwą, gdyż polscy krytycy wskazywali na niedopowiedzenia w kwestii konfliktu małżeńskiego między Martą a Adamem, a także na rażąco jednoznaczną postać Lasockiego[2].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

oraz

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Falkowska 2007 ↓, s. 175.
  2. Falkowska 2007 ↓, s. 179–180.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janina Falkowska, Andrzej Wajda: History, Politics, and Nostalgia in Polish Cinema, London – New York: Berghahn Books, 2007.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]