Dyskusja:Hrabina de Charny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Akcja tej powieści rozgrywa się bezpośrednio po akcji poprzedniej powieści z cyklu (Anioł Pitou). Król próbuje za wszelką cenę dogadać się z ludem, co jednak specjalnie mu się nie udaje. Królowa namawia męża, żeby uciec z Francji. Pomoc w ucieczce oferuje im zakochany w królowej Olivier de Charny, mąż Andrei, która na próżno próbuje zdobyć sobie miłość gardzącego nią męża. Pewnego dnia hrabina znajduje na ulicy Sebastiana Gilberta. Chłopak idzie za nią do jej domu, wówczas Andrea rozpoznaje w nim swego syna. Łapie go w objęcia, wyznaje mu, że jest jego matką, co chłopaka bardzo raduje. Sebastian zadaje matce pytania, czemu nie jest z jego ojcem, na co Andrea nazywa doktora Gilberta gwałcicielem i zbrodniarzem. Sebastian jednak nie wierzy w te słowa - w końcu ojciec był zawsze jedynym rodzicem, którego znał. Postanawia więc odejść i nie znać matki. Andrea próbuje bezskutecznie przeprosić syna, ale jej się nie udaje, bo przerywa im zjawienie się Oliviera. Hrabina, wstydząc się przed mężem obecności swego nieślubnego dziecka (o którym mąż nic nie wie) chowa go szybko za zasłoną i rozmawia z mężem. Ale gdy ten wychodzi i Andrea zagląda za kotarę, zauważa, że chłopak uciekł. Nie mógł bowiem znieść widoku matki, która nie kocha jego ojca i wybiegł na ulicy, gdzie został ranny w trwających obecnie zamieszkach. Na szczęście znajduje go doktor Guillotin (twórca gilotyny, jaką prezentował czytelnikom w “Józefie Balsamo”) i leczy chłopaka. Wreszcie Gilbert znajduje u niego syna i zabiera go ze sobą. W międzyczasie żyjący jeszcze Cagliostro spotyka na ulicy dziecko Oliwii i jej kochanka. Daje mu więc pieniądze na słodycze. Gdy chłopiec wraca do domu opowiada o wszystkim rodzicom. Po chwili w domu zjawia się również sam Cagliostro, który wypytuje ich o sytuację materialną i daje im sakiewkę z pieniędzmi. Widać z jego postawy, że nie jest zadowolony z takiego obrotu spraw, jaki ma miejsce. Nie tego oczekiwał od rewolucji.

Na wsi Anioł Pitou opiekuje się osłabioną po wyjeździe ukochanego Izydora de Charny Katarzyną Boxtel. W końcu dziewczyna wraca do zdrowia, doceniając również nareszcie młodego Pitou, który się nią tak troskliwie opiekował. Prosi go o pomoc w połączeniu z ukochanym. Anioł zgadza się poświęcić własne uczucie dla ukochanej, choć robi to z wielkim bólem w sercu. Tymczasem na wieś wraca Boxtel, który odkrywszy prawdę o romansie Katarzyny z Izydorem jest wściekłem, ale stara się tego nie okazywać. Oprócz tego Boxtel prowadzi polityczną walkę o prawa rewolucji, obecnie zawarte w Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Przede wszystkim zmusza do jej uszanowania księdza Fortier, zmuszając go, by wykładał mszę w kościele zgodnie z prawami Deklaracji, a nawet złożył na nią przysięgę. Ksiądz odmawia, ale przymuszony siłą robi to. Próbuje jeszcze prowadzić mszę według dawnych zwyczajów, ale ostatecznie Boxtel zrzuca go z ambony twierdząc, że nie potrzebują już ani duchowieństwa, ani Boga.

W końcu na wsi zjawia się wicehrabia Izydor de Charny i potajemnie postanawia uciec z Katarzyną. Wiadomości między nimi przekazuje Anioł Pitou. Boxtel, dowiedziawszy się o jego obecności, jest wściekły. Zabrania córce wychodzić z domu, zapowiada również, żeby lepiej żaden arystokrata nie ważył się zbliżyć do tego domu. Potajemnie zaś naprawia swoją starą strzelbę i naradza się ze znajomym na temat rzekomego polowania na bażanty. Katarzyna jednak, która słyszy tę rozmowę, wie doskonale, co to znaczy - Boxtel zasadza się gacha swej córki. Pitou na prośbę Katarzyny biegnie ostrzec Izydora, który właśnie ruszył uprowadzić z domu ukochaną. Nie wie jednak, że w krzakach czai się Boxtel ze strzelbą. W ostatniej chwili Pitou ostrzega młodzieńca. Boxtel co prawda wymierza strzelbę w Izydora, ale pierwszy strzał był niewypałem, zaś drugi chybił celu. Izydor ucieka, ale korzystając z zamieszania Katarzyna wymyka się z domu i z pomocą Anioła ucieka z ukochanym.

W tym samym czasie w Paryżu mają miejsce równie ważne wydarzenia. Lud pozwala sobie wobec króla na coraz więcej. Za radą Marii Antoniny królewska rodzina eskortowana przez hrabiego Oliviera de Charny ucieka z Paryża i próbuje dostać się do Austrii. Jednakże po opuszczeniu stolicy kraju król zachowuje się nieodpowiedzialnie. Wraz z bliskimi robią zbyt częste postoje i zachowują się w taki sposób, że łatwo zostaje rozpoznany przez miejscową ludność. Królewska rodzina zostaje złapana i siłą zabrana z powrotem do Paryża. Król i królowa oraz ich rodzina są w areszcie domowym. Tymczasem w parlamencie zostaje ogłoszona ustawa przychylna dla ludu i króla. Ludwik XVI jest z niej zadowolony, liczy na to, że wkrótce rewolucja się skończy. Jak bardzo się myli świadczy ukazanie na końcu powieści Robespierre’a i Marata.