Dyskusja:Stado (święto słowiańskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Świadectwo długosza[edytuj kod]

To, że Długosz po raz pierwszy wzmiankował rzeczone święto pod nazwą Stado nie oznacza, że samo święto jest jego "wymysłem". Istnienie święta poświadczają bowiem np. inne zapisy nawet jesłi nie wymieniają go z nazwy (co zostało uwzględnione w treści nieniniejszego hasła). Tak więc proszę IP 46.174.26.245 o nie formułowanie treści tak, by wyglądało że to samo święto było wymysłem Długosza, bo to jest zwyczajne wprowadzanie w błąd.--Reguly (dyskusja) 09:50, 28 cze 2012 (CEST)

Długosz pisze również że Polacy czcili Dianę pod imieniem Dziewanny, może by o tym wspomnieć?
"Podobne święto, jednak bez podania nazwy, jest także często potępiane w kazaniach XV-wiecznych kaznodziejów i moralistów. O starosłowiańskim święcie obchodzonym we wtorek lub środę około Zielonych Świąt wspomniał także Kosmas z Pragi odnotowując, że tańce i igrzyska poświęcone były duchom przodków. Również na Rusi w siódmy czwartek po Wielkanocy zbierano się pod brzozami, składano ofiary z kaszy, pierogów i jajecznicy, a następnie śpiewano i tańczono." - pomijam. że nie wszystko o czym pisał Długosz było "wymysłem" co analogicznie potwierdzają np. inni kronikarze --Reguly (dyskusja) 10:03, 28 cze 2012 (CEST)
trzeba tylko "wyraźnie" zaznaczyć że nazwę wymyślił Długosz. kropka
Zostało to uczynione przez dodanie stosownej adnotacji w nawiasie --Reguly (dyskusja) 12:24, 28 cze 2012 (CEST)

Plagiat[edytuj kod]

to nie jest plagiat tylko dosłowne cytowanie : ref>Nazwa "stado" była według Brucknera, Słownik etymologiczny języka polskiego, s. 37, 512, niemieckiego pochodzenia (Stute), a więc nie przedstawiała rodzimego tradycyjnego określenia i została nadana przez Długosza. w: Henryk Łowmiański. Religia Słowian i jej upadek, w.VI-XII; "Długosz nadał im miano Stada i uznał za najważniejszy w roku ludorum ritum, obrządek igrzysk pogańskich u Polaków, rozpustny i pijacki." w: Konteksty: polska sztuka ludowa: antropologia kultury. PAN. t. 55, 2001</ref>(o święcie konkretnie pod tą właśnie nazwą[1])

  1. "zwanym po polsku «Stado», co tłumaczy się po łacinie grex, kiedy to stada narodu zbierają się na nie" w: Jerzy Strzelczyk. Mity, podania i wierzania dawnych Słowian.; Henryk Samsonowicz. Polska Jana Długosza: red. naukowy Henryk Samsonowicz; "Charakterystyka Długosza jest bodaj ścisła, nazwa owych ludorum - prawdopodobnie wymyślona." w: w: Konteksty: polska sztuka ludowa: antropologia kultury. PAN. t. 55, 2001

OR[edytuj kod]

"igrzyska urządzane w pewnej porze roku na cześć bóstw." Długosz pisze wprost o pijaństwie a nie o igrzyskach?

Długosz pisze w języku jakiego używano w XV wieku. Czy w Wikipedii również mamy zrezygnować ze stylu współczesnego? A o igrzyskach piszą również inne przekazy.
błąd, Długosz pisał po łacinie, ma być "stado - ludorum ritum, obrządek igrzysk pogańskich u Polaków, rozpustny i pijacki, charakteryzujący się bezwstydnymi przyśpiewkami, klaskaniem w dłonie, lubieżnymi ruchami, podniecającym wyginaniem i wzywaniem bogów i bogiń."
Styl wysławiania miał przez to adekawtny do XXI wieku (że o prespektywie ówczesnego duchownego chrześcijaśńkiego nie wspomnę)? Jest żródło wskazane - każdy zainteresowany głebiej może do niego siegnąć...
znowu błąd, Długosz był duchownym

zawody sportowe[edytuj kod]

proszę o usunięcie akapitu mówiącego, że były to zawody sportowe "Obchodom święta towarzyszyły śpiewy i tańce, a jego głównym elementem były zawody sportowe.", ponieważ jest to nie prawda:

  • "Przypominają dawne zabobony pogańskie dorocznymi igrzyskami, zwanymi po polsku "stado", co tłumaczy się po łacinie grex, kiedy to stada narodu zbierają się na nie i podzieliwszy się na gromady, czyli stadka, w podnieceniu i rozjątrzeniu umysłu odprawiają igrzyska, skłonni do rozpusty, gnuśności i pijatyki. [Polska Jana Długosza: Henryk Samsonowicz]
  • Odprawiano zaś je przez bezwstydne i lubieżne przyśpiewki i ruchy, przez klaskanie w dłonie i podnietliwe zginanie się oraz inne miłosne pienia, klaskanie i uczynki przy równoczesnym przywoływaniu wspomnianych bogów i bogiń z zachowaniem rytuału. Roczniki sławnego Królestwa Polskiego: Jan Długosz, Jan Dąbrowski.