Dyskusja:Waldemar Kozuschek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Właśnie minęła trzecia rocznica śmierci Pana Profesora Kozuschka, którego miałam zaszczyt i przyjemność poznać w 1999 roku we Wrocławiu. Każdego, kto choć trochę znał Pana Profesora zapewne zdziwi informacja, że był niemieckim lekarzem chirurgiem. Profesor Waldemar Kozuschek był wielkim uczonym - chirurgiem transplantologiem o światowej sławie, ale nie był Niemcem lecz Ślązakiem, z czego był dumny. Dlatego pozwalam sobie przedstawić do oceny i ewentualnego umieszczenia na stronie Wikipedii poniższy tekst.

Profesor, doktor habilitowany medycyny, dr. h. c. mult. Waldemar Kozuschek (vel Kożuszek), był Ślązakiem, urodzonym 10 maja 1930 roku w Gliwicach tradycyjnej rodzinie górniczej, o jednakiej znajomości i szacunku dla kultury niemieckiej, jak i polskiej. Ze śląskich tradycji wyniósł to, co było w nich najbardziej wartościowe: przywiązanie do ojcowizny i szacunek dla pracy fizycznej.

Był wychowankiem Akademii Medycznej we Wrocławiu – uczelni, która dziedziczyła znakomite tradycje lwowskiej medycyny. W 1954 roku uzyskał dyplom lekarza, a swoje pierwsze kroki, jako młody adept sztuki lekarskiej stawiał w Miejskim Szpitalu im. J. Czerwiakowskiego we Wrocławiu, gdzie uzyskiwał kolejne stopnie specjalizacji z chirurgii ogólnej, pod kierunkiem dra Eugeniusza Mierczyńskiego. W 1962 roku po obronie rozprawy pod tytułem "Jan Benedykt Solfa lekarz Polskiego Odrodzenia", uzyskał tytuł doktorski. Jako lekarz poznawał tajniki chirurgii pod kierunkiem takich luminarzy polskiej medycyny, jak profesor Wiktor Bross, czy profesora Zdzisław Wiktor. Ten ostatni kierował też zainteresowaniami Waldemara Kozuschka historią medycyny.

Wielostronność zainteresowań badawczych w sposób naturalny skierowała jego uwagę na problemy nowo rodzącej się dyscypliny medycznej, jaką była wówczas transplantologia. Jak mało kto doceniał fakt, że rozwój medycyny wymaga ciągłego poszukiwania nowych metod w rozwiązywaniu najtrudniejszych problemów medycznych. Prowadził przygotowania doświadczalnie, laboratoryjnie i organizacyjnie oraz był członkiem zespołu, który 8 września 1965 roku we Wrocławiu, przeprowadził pierwszy w Polsce przeszczep nerki u człowieka. Od tego pamiętnego momentu brał udział w wielu przeszczepach przeprowadzanych we Wrocławiu. Te doświadczenia zostały zawarte w tezach rozprawy habilitacyjnej, na podstawie której w 1970 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego w Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Z transplantologią związane było całe życie naukowe prof. Waldemara Kozuschka.

Przełom lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego wieku był trudnym okresem, który nie sprzyjał rozwojowi nauki polskiej. W atmosferze komunistycznej indoktrynacji, która wówczas nasila się we wszystkich uczelniach polskich, nie było miejsca dla międzynarodowej współpracy na płaszczyźnie nauk medycznych, a wszelkie próby zbliżenia z naukowcami z krajów zachodnich były natychmiast hamowane polityką władz polskich. Dla Ślązaka, który stronił od współpracy z komunistami, dalszy rozwój naukowy stał się niemożliwy. Sukcesywnie pomijany w zasłużonym awansie nie miał możliwości stworzenia własnego zespołu naukowego, natomiast ograniczenie kontaktów międzynarodowych uniemożliwiło praktycznie jego studia nad problemami transplantologii. Dlatego też w 1970 roku wyłącznie ze względów politycznych, jak sam to zawsze podkreślał prof. Waldemar Kozuschek, podjął decyzję o wyjeździe do Niemiec. Nie była to jednak łatwa dla niego decyzja, wyjeżdżał co prawda wraz z najbliższą rodziną, ale we Wrocławiu zostawiał dom rodzinny, oddanych przyjaciół i cenionych współpracowników. Należy jednak podkreślić, że kiedy opuszczał Polskę był już doświadczonym, wszechstronnie utalentowanym chirurgiem, wykształconym przez wspaniałych uczonych, starej szkoły lwowskiej.

W Republice Federalnej Niemiec, jako już cieszący się uznaniem w środowisku medycznym uczony, szybko znajduje dla siebie miejsce, gdzie może rozwijać swoje badania, poznawać najnowsze metody transplantologii. We współpracy z uczonymi z wielu krajów, w tym z Polski, rozwijał swoją wiedzę i umiejętności. Niejednokrotnie sięgał do badań eksperymentalnych, widząc w nich drogę do postępu nauk medycznych. Jego życie jako uczonego lekarza to długa i trudna historia przeszczepów, która żmudną pracą doprowadziła do powszechnie akceptowanych metod leczenia, stosowanych z dobrym efektem w skrajnej niewydolności narządów człowieka.


Za ciężką pracą przyszły w pełni zasłużone sukcesy naukowe i awans zawodowy. Początkowo związany był z Uniwersytetem w Bonn, a od 1975 roku z Uniwersytetem w Bochum, z którym związał się na trwałe, aż do czasu przejścia na emeryturę w 1996 roku. W tym okresie pełnił funkcje kierownika Katedry Chirurgii, dyrektora Instytutu Chirurgii oraz prodziekana, a następnie dziekana Wydziału Medycznego. W 1976 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W 1986 roku Uniwersytet w Bochum mianuje Profesora pełnomocnikiem do spraw współpracy z Uniwersytetem w Niżu. Współpracuje z uniwersytetami w Strasburgu, Winddhoek, Namibia. W Niżu zakłada pracownię eksperymentalną, która prowadzi badania z zakresu "sztucznej wątroby", a we współpracy z miejscowymi chirurgami przygotowuje i przeprowadza pierwszy w tym ośrodku przeszczep wątroby. Uniwersytet w Niżu w 1990 roku mianuje go profesorem honorowym, a w rok później nadaje Waldemarowi Kozuschkowi tytuł doctora honoris causa. W 1993 roku, za zgodą Ministra Zdrowia, stworzył ośrodek transplantacji, działający przy Klinice Chirurgii - Knapschaftskrankenhaus Uniwersytetu Ruhr w Bochum, w którym dokonywano przeszczepów nerek i wątroby, a w kombinowanych przeszczepach nerki i trzustki nie miał sobie równych. W organizacji i działalności tego ośrodka w Bochum procentowały wcześniejsze, wieloletnie doświadczenia Profesora z zakresu transplantacji, także z okresu wrocławskiego.


Przez te wszystkie lata prof. Waldemar Kozuschek nigdy nie zapomniał o swojej wrocławskiej Alma Mater, z którą utrzymywał żywe, choć nieformalne kontakty, daleko wykraczające poza obowiązki akademickie. Jednak dopiero zmiany po 1989 roku otworzyły możliwości odnowienia oficjalnych kontaktów Profesora z jego macierzystą uczelnią. W 1993 roku zainicjował powstanie trójkąta współpracy i koordynacji trzech Uniwersytetów: Bochum, Strasburga i Wrocławia, gdzie prowadził intensywne badania naukowe w zakresie medycyny. Ich wyniki opublikował w licznych pracach naukowych drukowanych w języku polskim, angielskim, niemieckim i francuskim. Profesor, jak mało kto rozumiał ponadnarodową, apolityczną jedność nauki. W jego badaniach odżywają resentymenty do czasów, kiedy medycyna wrocławska tworzyła jedność organizacyjną z całą strukturą uniwersytecką. Był klinicystą, utalentowanym uczonym, poszukiwaczem prawdy o człowieku, ale także wychowawcą wielu pokoleń studentów i lekarzy. Pomagał w szkoleniu przybywających do Bochum polskich specjalistów nauk medycznych, którzy po powrocie do kraju podejmowali organizację placówek transplantologicznych. Utrzymywał szerokie kontakty nie tylko z wrocławskim środowiskiem naukowym, ale także z innymi uczelniami polskimi. Od 1975 roku na stażach naukowych i szkoleniowych z zakresu chirurgii przebywali u Pana Profesora młodzi polscy lekarze z Wrocławia, Gliwic, Lublina, Warszawy. W ramach programu Erasmus wielu studentów wrocławskiej Akademii Medycznej miało możliwość wyjazdu na starze naukowe do Bochum. Te kontakty z młodzieżą akademicką szczególnie sobie cenił. Znany był fakt, że Profesor osobiście czekał na przyjeżdżających na dworcu w Bohum, a niejednokrotnie gościł ich w swoim domu. Do Profesora, jako przewodnika i nauczyciela po trudnych drogach nauk medycznych lgnęło wielu młodych ludzi, o czym decydowała nie tylko wielka wiedza i charyzma Profesora, ale przede wszystkim dobroć i życzliwość na drodze prowadzącej do pokonywania przeszkód w zdobywaniu kwalifikacji naukowych.


Profesor Kozuschek po przejściu na emeryturę na podstawie nominacji Rady Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Bochum został powołany na stanowisko rzecznika do spraw współpracy z zagranicą, a przede wszystkim z polskimi uczelniami. Obok prof. Norberta Heisiga, był jednym z najbardziej aktywnych propagatorów Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Uniwersytetu Wrocławskiego, do utworzenia którego w 2001 roku doprowadzili starzy wychowankowie Uniwersytetu Wrocławskiego. W ramach działalności Towarzystwa prof. Kozuschek podejmował wiele inicjatyw promujących Uniwersytet Wrocławski na terenie Niemiec. Był niezmordowany w poszukiwaniu sponsorów, dzięki którym zdobywał środki na renowację zabytkowych obiektów Uniwersytetu Wrocławskiego, dofinansowywał okolicznościowe wydawnictwa, organizował doroczne konkursy na prace humanistyczne dla młodych uczonych i spotkania absolwentów wrocławskich uczelni.

Profesor Waldemar Kozuschek został wielokrotnie uhonorowany za swoją działalność na rzecz propagowania i rozwoju polskiego środowiska naukowego. W 1995 roku Akademia Medyczna we Wrocławiu nadała mu tytuł doctora honoris causa. W 2005 roku Senat Uniwersytetu Wrocławskiego przyznał Profesorowi tytuł Honorowego Senatora Uniwersytetu Wrocławskiego, a decyzją Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego powierzono mu obowiązki kierowania polsko-niemiecką współpracą naukową. W 2007 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej uhonorował Profesora Kozuschka Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. W 2008 roku Senat Uniwersytetu Wrocławskiego, podjął uchwałę o nadaniu Profesorowi tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.

Do końca żył aktywnie, dopiero tragiczny wypadek 10 sierpnia 2009 roku, przerwał nagle jego liczne plany i zamierzenia. Zginął w drodze do ukochanego Wrocławia, w którym zgodnie ze swoją ostatnią wolą, został pochowany w alei zasłużonych cmentarza św. Wawrzyńca przy ul. Odona Bujwida – obok innych znamienitych luminarzy wrocławskiej medycyny.

Tekst został opracowany na podstawie materiału opublikowanego w 2009 roku przez pana Wojciecha Wrzesińskiego, jako wspomnienie o Profesorze Waldemarze Kozuschku na stronie AM we Wrocławiu oraz na podstawie własnych wspomnień z kontaktów z Panem Profesorem.

Powyżej tekst wprowadzony przez IP 90.156.8.85 12 sierpnia 2012. Do ewentualnego wykorzystania przy poszerzaniu hasła. Filip em 15:42, 12 sie 2012 (CEST)