Dystrybucja komplementarna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dystrybucja komplementarna – sposób pojawienia się dwóch głosek w dwóch różnych fonetycznie kontekstach. Tam, gdzie pojawia się głoska [x], nie może pojawić się głoska [y]. Konsekwencją jest niemożność wykazania minimalnej pary wyrazowej pokazującej zmianę cechy dystynktywnej[1].

Służy wyróżnianiu alofonów pozycyjnych (kombinatorycznych)[1]. Przykładowo:

[pasa] : [pas'ĭa]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Polański 1999 ↓, s. 133.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Polański: Encyklopedia językoznawstwa ogólnego. Wrocław: Ossolineum, 1999. ISBN 83-04-04445-5.