Dywizja Rolno-Gospodarcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dywizja Rolno-Gospodarcza
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 13 kwietnia 1945
Rozformowanie 20 marca 1946
Dowódcy
Pierwszy płk. Granowski
Organizacja
Numer 2825
Rodzaj sił zbrojnych Pomorski Okręg Wojskowy
Rodzaj wojsk wojskowy oddział gospodarczy
Podległość Pomorski Okręg Wojskowy
Skład 6 pułków rolno-gospodarczych

Dywizja Rolno-Gospodarczadywizja ludowego Wojska Polskiego przeznaczona do uprawy obszarów rolnych i organizacji przedsiębiorstw rolnych na terenie województwa poznańskiego i ziemiach odzyskanych.

Dywizja została sformowana na podstawie rozkazu Nr 067 Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego z dnia 13 kwietnia 1945 roku i podporządkowana głównemu kwatermistrzowi WP[1]. Na jej dowódcę wyznaczono płk. Granowskiego.

Dowództwu dywizji podporządkowanych zostało sześć pułków rolno-gospodarczych. Każdy pułk liczył 25 oficerów oraz 1200 podoficerów i szeregowców zorganizowanych w 15 kompanii po 80 żołnierzy. Korpus oficerski dywizji miał zostać skompletowany do 20 kwietnia 1945 roku, natomiast stan szeregowych i podoficerów miał zostać uzupełniony do 30 kwietnia 1945 roku.

W dniu 18 kwietnia 1945 roku Naczelny Dowódca Wojska Polskiego w uzupełnieniu rozkazu nr 067 polecił głównemu kwatermistrzowi WP zorganizować w terminie do 15 maja 1945 roku:

  • dowództwo dywizji rolno–gospodarczej według etatu nr R/19/4, o ogólnym stanie liczbowym 96 ludzi;
  • 1., 2., 3., 4., 5. i 6. pułk rolno-gospodarczy według etatu R/19/5, o ogólnym stanie liczbowym 1247 ludzi[2].

Dywizja liczyła ogółem 7852 ludzi[3].

Każdy z sześciu pułków działał na terenie wojskowego rejonowego gospodarstwa. Gospodarstwami zarządzały rejonowe urzędy gospodarki rolnej z centralami w Wałczu, Kaliszu Pomorskim, Złocieńcu, Nowym Dworze, Świdwinie i w Strzmielach. Dywizję podporządkowano dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego.

Rozformowanie dywizji nastąpiło na podstawie rozkazu Nr 077/Org. dowódcy POW z dnia 18 marca 1946 roku[4].

W okresie istnienia dywizji (od 13 kwietnia 1945 roku do 20 marca 1946 roku) przy jej dowództwie funkcjonował Oddział Informacji, którego szefem był mjr Filip Tietierin[5] oraz Wojskowy Sąd Dywizji Rolno–Gospodarczej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Organizacja i działania bojowe (...) s. 358.
  2. Rozkaz Nr 094/Org. ND WP z dnia 18 kwietnia 1945 r. ustalający skład formowanej dywizji rolno–gospodarczej w: Organizacja i działania bojowe (...) s. 361.
  3. Polski czyn Zbrojny (...) s. 203. Różnica pomiędzy sumą stanów etatowych dowództwa dywizji i sześciu pułków podana w obu cytowanych źródłach wynosi 274 ludzi (6 × 1247 + 96 = 7578).
  4. Jerzy Poksiński, Pomorski Okręg Wojskowy (...) s. 387.
  5. Władysław Tkaczew, Powstanie i działalność organów informacji Wojska Polskiego (...) s. 61.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Organizacja i działania bojowe ludowego Wojska Polskiego w latach 1943–1945. Wybór materiałów źródłowych, Warszawa 1958, tom I.
  • Polski czyn Zbrojny w II wojnie światowej. Ludowe Wojsko Polskie 1943-1945, tom III, Warszawa 1973.
  • Jerzy Poksiński, Pomorski Okręg Wojskowy 1945-1949, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2/3 (104/105), Warszawa 1983.
  • Kazimierz Sobczak (red.): Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975, s. 736.
  • Władysław Tkaczew, Powstanie i działalność organów informacji Wojska Polskiego w latach 1943-1948. Kontrwywiad wojskowy, Warszawa 1994.