Dywizja Strzelców Konnych (Królestwo Kongresowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dywizja Strzelców Konnych
Ilustracja
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1815
Rozformowanie 1831
Dowódcy
Pierwszy Antoni Paweł Sułkowski
Ostatni Stanisław Klicki
Organizacja
Dyslokacja Łowicz[1]
Rodzaj wojsk kawaleria
Podległość Korpus Jazdy Polskiej
Chorąży strzelców konnych Królestwa Kongresowego (Bronisław Gembarzewski, 1897)

Dywizja Strzelców Konnychzwiązek taktyczny wojsk Królestwa Polskiego.

Struktura organizacyjna i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dywizja razem z Dywizją Ułanów stanowiła Korpus Jazdy Polskiej. Dywizja dzieliła się na cztery pułki. Sztab dywizji znajdował się w Łowiczu.

Dowódcy dywizji[1]

1 brygada (Piotrków)[1]
dowódcy brygady[1]

pułki[2]:

2 brygada (Kutno)[1]
dowódcy brygady[1]

pułki[2]:

Uzbrojenie i umundurowanie[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie strzelca konnego składało się z karabinka typu tulskiego, szabli i pistoletów. Mundur był w kolorze ciemnozielonym. Odmienne kolory lampasów, wypustek i wyłogów miał każdy z pułków. Strzelcy konni mieli czapki wysokie, okrągłe z pomponem. Na czapce orzeł i numer pułku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Kukiel, Historia wojskowości w Polsce, Wyd. Orbis, Londyn 1949.
  • Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce. T.3. Lwów, Warszawa, Kraków: Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, 1923.