Dywizje polowe Luftwaffe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Generał Eugen Meindl, dowódca 21 Dywizji Polowej Luftwaffe w 1942
Żołnierz jednej z polowych dywizji Luftwaffe, Rosja 1942

Dywizje polowe Luftwaffe (niem. Luftwaffen-Felddivision lub LwFD) – niemieckie dywizje piechoty z okresu II wojny światowej, tworzone z personelu Luftwaffe.

Straty poniesione przez Wehrmacht zimą 1941/42 zmusiły niemieckie Naczelne Dowództwo Wojsk Lądowych do szybkiego znalezienia możliwości uzupełnienia poniesionych strat. Analizy wykazały, że zbędne nadwyżki personelu posiada Luftwaffe i Adolf Hitler w 1942 nakazał formowanie z nich dywizji polowych. Jednakże Hermann Göring wymógł, by nowe jednostki nie weszły w skład wojsk lądowych, ale pozostały pod zwierzchnictwem Luftwaffe, pomimo że dowództwo nad nimi przejęłaby armia.

Pierwsza powstała Dywizja Polowa Luftwaffe Meindl (na początku 1942 r.). Kolejne dywizje zaczęły powstawać we wrześniu i miały strukturę batalionową (cztery bataliony piechoty, dywizjon artylerii oraz batalion przeciwpancerny) oraz słabe oddziały wsparcia, często jedynie na poziomie kompanii. Tym samym oddziały te były znacznie słabsze od tradycyjnych dywizji piechoty. Również poziom wyszkolenia polowego był bardzo niski. Dowódcy pododdziałów, którzy najczęściej posiadali wykształcenie lotnicze, nie radzili sobie w walkach lądowych. Po wielu klęskach w 1943 część dywizji polowych Luftwaffe rozwiązano, a pozostałe podporządkowano Oberkommando des Heeres. Dokonano też reorganizacji ocalałych dywizji do standardów obowiązujących w piechocie (3 dwubatalionowe pułki piechoty). Wymieniono prawie wszystkich dowódców i obsadzono stanowiska doświadczonymi oficerami[1].

Decyzja o utworzeniu dywizji polowych Luftwaffe okazała się fatalna w skutkach, oddziały te nie sprawdziły się na polu walki i poniosły olbrzymie straty na froncie wschodnim.

Ogółem utworzono 22 dywizje polowe Luftwaffe

ponadto rozpoczęto formowanie 22 Dywizji Polowej Luftwaffe, jednak procesu tego nie ukończono.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 98. Piechota niemiecka. Vol. II. Wydawnictwo Militaria, Warszawa 1999. ​ISBN 83-7219-056-9​, s. 16-19.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Samuel W. Mitcham jr.: Niemieckie siły zbrojne 1939-1945. Dywizje strzeleckie i lekkie. Ordre de Bataille. Warszawa: Belona S.A., 2010. ISBN 978-83-11-11655-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]