Działko B-20

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
B-20
ilustracja
Państwo  ZSRR
Rodzaj działko automatyczne
Zasada działania przeładowanie energią gazów prochowych
Historia
Produkcja 1944 – 1949
Dane techniczne
Kaliber 20 mm
Nabój 20 x 99 mm R
Masa
broni 25 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 750 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 800 strz./min.
Dane operacyjne
Platformy strzeleckie
Ła-5, Ła-7, Tu-2, Ił-2, Ił-10

B-20 (ros. Б-20 od Березин) – radzieckie automatyczne działko lotnicze skonstruowane przez Michaiła Berezina w 1944 roku.

Przyjęte do uzbrojenia w 1945. Działko powstało jako przekonstruowanie wcześniejszego modelu karabinu UB. Działko od pierwowzoru różniło się większym kalibrem i przystosowaniem do amunicji używanej w działkach SzWAK. Wyprodukowano około 15350 sztuk działka B-20. Produkowano je w kilku odmianach. Działka zsynchronizowane posiadały oznaczenie BS, odmiana skrzydłowa KB, na obrotnicy BT, oraz o zwiększonej szybkostrzelności B-20E i BS-20.

Stanowiło uzbrojenie późniejszych serii samolotów szturmowych Ił-10 i samolotów myśliwskich Tu-1 (ANT-63P).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.