Dziekanka (jurydyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dziekanka

Dziekankajurydyka powstała w 1402 roku należąca do kapituły warszawskiej, posiadająca prawa miejskie od 1617. Znajdowała się w obecnej dzielnicy Śródmieście na Trakcie Królewskim.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Na północ od jurydyki w 1454 roku wybudowano klasztor Bernardynów wraz z kościołem św. Anny. Na placu przy klasztorze, nazwanym placem Bernardyńskim, w 1683 stanęła figura Matki Boskiej Pasawskiej Bellotiego jako wotum za uchronienie rodziny rzeźbiarza przed zarazą.

Właścicielem jurydyki był dziekan kolegiaty św. Jana Chrzciciela na Starym Mieście. Jurydyka zajmowała obszar okolic Dziekanki oraz obie strony ulicy Trębackiej, a ratusz znajdował się w miejscu skweru z pomnikiem Mickiewicza – hip. 380. W końcu XVIII wieku jurydyka znalazła się w granicach Warszawy.

Charakterystycznym budynkiem jest tu Dziekanka, budynek zbudowany na miejscu XVI-wiecznego Dworu Kapitulnego, spalonego w 1656 roku. Powstały w latach 17701784 jako klasycystyczna kamienica kapituły warszawskiej, na początku XIX wieku został przerobiony na zajazd. Budynek został spalony w roku 1944, odbudowany 1946-1948 według projektu architektów Zygmunta Stępińskiego i Mieczysława Kuźmy z przeznaczeniem na dom studentów uczelni artystycznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]