Earl Battey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Earl Battey
Earl Battey
łapacz
Pełne imię i nazwisko Earl Jesse Battey, Jr.
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1935
Los Angeles
Data i miejsce śmierci 15 listopada 2003
Ocala
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 10 września 1955
Ostatni występ 27 września 1967
Statystyki
Średnia uderzeń 0,325
Home runy 534
Uderzenia 2646
RBI 1922
Kariera klubowa
Lata Kluby
1955–1959 Chicago White Sox
1960–1967 Washington Senators/Minnesota Twins

Earl Jesse Battey, Jr. (ur. 5 stycznia 1935, zm. 15 listopada 2003) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łapacza.

Przed rozpoczęciem sezonu 1953 podpisał kontrakt jako wolny agent z Chicago White Sox, w którym zadebiutował 10 września 1955 w meczu przeciwko New York Yankees jako pinch hitter. W kwietniu 1960 w ramach wymiany zawodników i 150 tysięcy dolarów przeszedł do Washington Senators, klubu, który rok później przeniósł siedzibę do Bloomington w stanie Minnesota i zmienił nazwę na Minnesota Twins[1][2].

Jako jego zawodnik pięć razy był wybierany do Meczu Gwiazd i trzy razy zdobył Złotą Rękawicę[1]. Z powodu często odnoszonych kontuzji, 3 listopada 1968 podjął decyzję o zakończeniu kariery zawodniczej[3]. W 2004 został pośmiertnie wprowadzony do Minnesota Twins Hall of Fame[4].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1962¹, 1962², 1963, 1965, 1966 [1]
Gold Glove Award 1960, 1961, 1962 [1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Earl Battey Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 2 stycznia 2015].
  2. Metropolitan Stadium (ang.). twins.mlb.com. [dostęp 2 stycznia 2015].
  3. Earl Battey Biography (ang.). sabr.org. [dostęp 2 stycznia 2015].
  4. Twins Hall of Fame (ang.). twins.mlb.com. [dostęp 2 stycznia 2015].