Edmund Białas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmund Białas
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1919
Poznań
Data i miejsce śmierci 24 lipca 1991
Poznań
Wzrost 170 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1931–1935 Liga/KPW Poznań
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1935–1939 KPW Poznań
1945–1950 KKS/Pogoń/ZZK/Kolejarz Poznań 80 (51)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1948 Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 2 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1957 Lech Poznań
1965–1966 Lech Poznań
1966 Lech Poznań
1969–1972 Lech Poznań
1972 Lech Poznań (asystent)
1976 Lech Poznań
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Edmund Białas ps. Kosiba (ur. 15 sierpnia 1919 w Poznaniu, zm. 24 lipca 1991 tamże) – polski piłkarz, zawodnik Lecha Poznań, reprezentant Polski i trener piłkarski. Słynął z niezwykle silnego uderzenia z obu nóg i znakomitej techniki strzału[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 15 sierpnia 1919 w Poznaniu jako trzecie dziecko Michała (ur. 1891) i Wiktorii z domu Derezińskiej (ur. 1896)[2]. Miał pięcioro rodzeństwa: Irenę (1915-1915), Franciszka (ur. 1916), Feliksa (ur. 1921), Zofię (ur. 1928) i Joannę (ur. 1930)[3]. Jego wuj, Stanisław Dereziński był prezesem Lecha Poznań w latach 1926-1933[1][4].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

W 1931 rozpoczął treningi w Lechu Poznań[1]. W 1935 zadebiutował w pierwszej drużynie w meczu z Legią Poznań 0:6, również w tym samym roku strzelił pierwszą bramkę w meczu z Ostrovią. W 1947 przyczynił się do awansu Lecha do I ligi, w której zadebiutował 14 marca 1948 w spotkaniu z Widzewem 3:4 w Łodzi, strzelając swego premierowego gola. W latach 1949-1950 tworzył wraz z Teodorem Aniołą i Henrykiem Czapczykiem słynny tercet napastników "A-B-C". Występował na boisku w ataku na pozycji lewego łącznika. Nosił boiskowy przydomek "Kosiba". W 1950 z uwagi na kontuzję kolana zakończył karierę. W ekstraklasie rozegrał 64 spotkania, strzelając 27 bramek. Swój pożegnalny mecz rozegrał w Pucharze Polski, 29 listopada 1950 z Pomorzaninem w Toruniu 0:1. Wcześniej wystąpił w rozgrywkach o wejście do ligi, w których rozegrał 16 meczów, zdobywając 26 goli (1947) oraz w rozgrywkach klasy A Poznańskiego OZPN, w których rozegrał 30 meczów i zdobył 49 goli (1945/46) oraz 7 meczów i 14 goli (1946/47).

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Poznania[edytuj | edytuj kod]

Przed wybuchem wojny zadebiutował w reprezentacji Poznania. W meczach o Puchar Mościckiego, w latach 1937 - 1939 rozegrał 4 mecze i strzelił 1 gola. W rozgrywkach o Puchar Kałuży w latach 1946 - 1949 rozegrał 14 meczów i zdobył 6 goli.

Reprezentacja Polski[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1939 został powołany do reprezentacji Polski na mecze z Bułgarią i Jogusławią, jednak z uwagi na rozpoczęcie wojny nie zadebiutował w niej[1]. Jednak w kwietniu 1948 dostąpił owego zaszczytu, co oznaczało, że stał się pierwszym piłkarzem Lecha Poznań, który wystąpił w reprezentacji Polski. W biało-czerwonych barwach rozegrał dwa spotkania 4 kwietnia 1948 w Sofii z Bułgarią 1:1 oraz 18 kwietnia 1948 w Warszawie z Czechosłowacją 3:1.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1953 został po raz pierwszy trenerem Lecha Poznań. Kilkakrotnie prowadził pierwszy zespół (m.in. 1957, 1965-1966, 1969-1972). W okresie od września 1969 do czerwca 1972 Lech pod jego okiem awansował z III ligi do I ligi, odnotowując przy tym rekordową serię 61 spotkań mistrzowskich bez porażki. Po raz ostatni prowadził ligowy zespół Lecha w duecie z Mieczysławem Chudziakiem w roku 1976.

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 24 lipca 1991 w Poznaniu w wieku 71 lat. Został pochowany 31 lipca na cmentarzu na Junikowie w Poznaniu[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W Poznaniu organizowany jest Memoriał im. Edmunda Białasa, na którym licznie gromadzą się młodzi ludzie, rodzina, media, oraz dawni przyjaciele Edmunda.

Jedna z trybun stadionu miejskiego w Poznaniu nosi imię Edmunda Białasa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Bombardier - Edmund Białas (pol.). lechpoznan.pl, 14.08.2009. [dostęp 16.10.2013].
  2. Rodzina Białasów - spis ludności - Akta Miasta Poznania cz.1 [dostęp z dnia: 2016-04-12]
  3. Rodzina Białasów - spis ludności - Akta Miasta Poznania cz.2 [dostęp z dnia: 2016-04-12]
  4. Prezesi Lecha Poznań [dostęp z dnia: 2016-04-12]
  5. Edmund Białas - miejsce pochówku [dostęp z dnia: 2016-04-11]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Jan Rędzioch, Lech Poznań, wydawnictwo GiA, Katowice 2003 (8. część cyklu Kolekcja klubów)
  • Jarosław Owsiański, Tomasz Siwiński: Historia futbolu wielkopolskiego. WZPN Poznań, 2013. ISBN 978-83-64237-00-3.
  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017