Edmund Ciemnoczołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmund Ciemnoczołowski
Ilustracja
ppor. rez. 59 pułku piechoty – Edmund Ciemnoczołowski
porucznik rezerwy piechoty porucznik rezerwy piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 października 1902
Rogowo
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1939
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 59 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939
Państwowa Odznaka Sportowa
Edmund Ciemnoczołowski przy desce kreślarskiej.
Edmund Ciemnoczołowski z rodziną.

Edmund Ciemnoczołowski (ur. 8 października 1902 w Rogowie w Rejencji bydgoskiej, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edmund Ciemnoczołowski urodził się w dniu 8 października 1902 roku w Rogowie, w ówczesnej Rejencji bydgoskiej, jako syn Józefa i Katarzyny z Konieczków[a]. Młodość spędził w Janowcu[b]. W roku 1923 ukończył Seminarium Nauczycielskie w Gnieźnie (był również absolwentem Państwowego Instytutu Robót Ręcznych w Warszawie) i rozpoczął[c] pracę w szkole powszechnej w Gołańczy. W latach 1930–1938 był kierownikiem tejże szkoły. Od 1938 roku pracował jako nauczyciel w Szkole Ćwiczeń przy Państwowym Liceum Pedagogicznym w Wągrowcu[1][2].

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego[d] tytularny plutonowy podchorąży Edmund Ciemnoczołowski mianowany został podporucznikiem w rezerwie, ze starszeństwem z dnia 1 września 1929 roku i 536. lokatą korpusie oficerów piechoty[3][4]. W roku 1934 jako podporucznik rezerwy piechoty zajmował 458. lokatę w swoim starszeństwie[5]. Znajdował się wówczas w ewidencji PKU Inowrocław i był oficerem rezerwy 59 Pułku Piechoty Wielkopolskiej z Inowrocławia[6]. Do stopnia porucznika rezerwy piechoty mianowany został ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1939 roku i 989. lokatą[4].

Po zmobilizowaniu (w sierpniu 1939 roku) został wcielony do macierzystego 59 pułku piechoty[e] (pułk ten walczył w składzie 15 Dywizji Piechoty z Armii „Pomorze”). Po agresji ZSRR na Polskę w bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli, w której przetrzymywany był w obozie kozielskim[7]. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Katyniu (na liście wywózkowej NKWD nr 035/3 z dnia 16 kwietnia 1940 r. odnotowany został pod 70. pozycją)[2][f].

Minister Obrony Narodowej decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 r. awansował pośmiertnie por. Edmunda Ciemnoczołowskiego do stopnia kapitana[8]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 r. w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Edmund Ciemnoczołowski żonaty był z Anną Chwiłkowską, z którą miał czworo dzieci: Emilię, Eugeniusza, Andrzeja i Marię[1].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Obelisk poświęcony jego pamięci znajduje się przy Zespole Szkół w Gołańczy (przy ulicy Klasztornej 3). Symboliczny grób zamordowanego oficera znajduje się na poznańskim Cmentarzu Komunalnym nr 2 w Junikowie. Katyński Dąb Pamięci poświęcony kapitanowi Edmundowi Ciemnoczołowskiemu zasadzony został w dniu 20 kwietnia 2010 roku przez nauczycieli i uczniów Gimnazjum im. dra Piotra Kowalika w Gołańczy[9].


Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Edmund Ciemnoczołowski posiadał również rodzinę mieszkającą w Krotoszynie.
  2. Według części niepotwierdzonych informacji był uczestnikiem powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej.
  3. Według części źródeł pracował również jako nauczyciel w szkole w Rogowie.
  4. Zarządzenie z dnia 16 maja 1930 r. o sygnaturze B.P.L. 10825-Piech. L. 1414-30.
  5. Według części źródeł por. Ciemnoczołowski nie został przydzielony do obsady oficerskiej I rzutu pułku, lecz został wyznaczony dowódcą kompanii w Ośrodku Zapasowym Nadwyżek 59 pp, który wszedł w skład Ośrodka Zapasowego 15 Dywizji Piechoty w Sandomierzu. OZ 15 DP ewakuował się następnie w okolice Tarnopola.
  6. Według części źródeł wywieziony z obozu kozielskiego został w dniu 19 kwietnia 1940 roku (w XII transporcie).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]