Edward Adamski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Adamski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1867
Stoczek (powiat węgrowski)
Data i miejsce śmierci 3 września 1926
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svgWojsko Polskie II RP
Jednostki Pułk Strzelców Wileńskich
III Brygada Litewsko-Białoruska
Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź”
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
kierownik centrum wyszkolenia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie)
Grób gen. Edwarda Adamskiego (1867-1926) na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Edward Adamski (ur. 13 listopada 1867 w Stoczku, zm. 3 września 1926 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edward Adamski urodził się 13 listopada 1867 roku w Stoczku, w powiecie węgrowskim ówczesnej guberni siedleckiej. Po ukończeniu 6 klasowego Rządowego Męskiego Gimnazjum Klasycznego w Siedlcach kontynuował naukę w Odeskiej Szkole Junkrów Piechoty w Odessie. 4 grudnia 1884 roku rozpoczął służbę w armii rosyjskiej i pełnił ją do 28 września 1917 roku[1].

30 kwietnia 1919 roku przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do rezerwy oficerskiej. W czasie wojny z bolszewikami był oficerem Dowództwa Okręgu Etapów Wołkowysk. Od 7 lipca do 4 listopada 1919 roku dowodził Pułkiem Strzelców Wileńskich. 11 sierpnia na czele pułku wkroczył do Słucka, a następnie osiągnął linię rzeki Berezyny. We wrześniu i październiku nie prowadził większych działań bojowych pozostając w bagnistej puszczy nad Ptyczą i Oressą. W tym czasie czasowo dowodził III Brygadą.

W listopadzie 1919 roku objął dowództwo III Brygady Litewsko-Białoruskiej, w skład której wchodził Lidzki i Kowieński Pułk Strzelców. Oba pułki do 9 lipca 1920 roku pełniły służbę na polsko-litewskiej linii demarkacyjnej. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[2].

W lutym 1920 roku ukończył VII kurs w Centrum Studiów Artyleryjskich w Warszawie. 16 listopada tego roku został kierownikiem Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź”. Z dniem 1 maja 1921 roku przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu pułkownika piechoty. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady[3]. Zmarł 3 września 1926 roku w Warszawie[4]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stawecki 1994 ↓, s. 67.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
  3. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.
  4. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 71.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]