Edward Gasik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Gasik
Wiślicki
porucznik rezerwy piechoty porucznik rezerwy piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 września 1896
Warszawa
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1973
Włocławek
Przebieg służby
Lata służby 1919–1921
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 201 ochotniczy pułk piechoty
79 pułk piechoty
23 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Niepodległości
Tablica nagrobna Edwarda Gasika i jego żony Marii na włocławskim cmentarzu komunalnym.

Edward Gasik (ur. 27 września 1896, zm. 16 lipca 1973)[a]porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w dniu 27 września 1896 roku w Warszawie, jako syn Stanisława i Anny z domu Kostrzewskiej. Jego akt urodzenia sporządzony został w warszawskiej parafii pw. Wszystkich Świętych.

Będąc żołnierzem 201 ochotniczego pułku piechoty, wchodzącego w skład Dywizji Ochotniczej, wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919–1921. Za wykazane w trakcie tej wojny męstwo, starszy szeregowy Edward Gasik odznaczony został, przez Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari Nr 2474[1][2]. Odznaczenie nastąpiło na mocy dekretu L.2978 z dnia 13 maja 1921 r., opublikowanego w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z dnia 11 czerwca 1921 roku[b][3].

W kolejnych latach został mianowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty[c]. Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 29 stycznia 1932 roku, jako oficerowi posiadającemu przydział do 79 pułku piechoty, nadano Edwardowi Gasikowi stopień porucznika – ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932 r. i 278. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty[4]. W roku 1934 zajmował już 254. lokatę wśród poruczników rezerwy piechoty w swoim starszeństwie[5]. Posiadał wówczas przydział do 23 pułku piechoty i znajdował się na ewidencji PKU Hrubieszów[6]. W okresie dwudziestolecia mieszkał, między innymi, w Hrubieszowie i Lublinie. Za pracę w dziele odzyskania niepodległości Prezydent RP Ignacy Mościcki, zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 1938 roku, odznaczył Edwarda Gasika Medalem Niepodległości[7].

Po zakończeniu II wojny światowej mieszkał w Szczecinie i Włocławku, gdzie zmarł w dniu 16 lipca 1973 roku. Pochowany został na włocławskim Cmentarzu Komunalnym (sektor: 4, rząd: 1, grób: 4). Edward Gasik spoczywa razem z żoną Marią z Wyrostkiewiczów (ur. 20 grudnia 1898 r., zm. 3 września 1965 r.), odznaczoną również Medalem Niepodległości[8]. Na jego nagrobku zawarta została informacja, iż był majorem wojsk polskich.

Odznaczenia[d][edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane pochodzące z tablicy nagrobnej i dokumentów metrykalnych.
  2. W tymże Dzienniku Personalnym jego nazwisko zostało zapisane błędnie jako Gąsik.
  3. Z wydawanych w latach 1923, 1924, 1928 i 1932 Roczników Oficerskich wynika, że Edward Gasik nie pełnił zawodowej służby w Wojsku Polskim.
  4. Na grobie Edwarda Gasika podana jest informacja, iż odznaczony był również innymi medalami wojskowymi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wesołowski 1992 ↓, s. 248, 415.
  2. Łukomski, Suchcitz i Polak 1997 ↓, s. 151.
  3. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 23 z 11 VI 1921, s. 1033.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 3 z 1 II 1932, s. 107.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 31.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 456.
  7. a b Monitor Polski 1938 ↓, Nr 93 z 23 IV 1938, poz. 143, s. 2.
  8. Monitor Polski 1937 ↓, Nr 259 z 10 XI 1937, poz. 409, s. 3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]