Edward Kozikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Edward Kozikowski (ur. 13 listopada 1891 w Warszawie – zm. 14 września 1980 w Katowicach) – polski poeta i prozaik.

Edward Kozikowski

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Debiutował w 1913 r. na łamach "Kuriera Warszawskiego" jako poeta. Był członkiem grupy poetyckiej Czartak. W 1921 ogłosił tomik poezji Płomyk świecy. Był delegatem na zjazd Związku Zawodowego Literatów Polskich 4 lutego 1922 w Warszawie[1]. Pracował jako urzędnik w Elektrowni Miejskiej w Warszawie. W latach 1935-1939 był sekretarzem ZZLP. W okresie okupacji działał w podziemiu kulturalnym. W latach 1946-1946 oraz w latach 1949-1951 był kierownikiem literackim Teatru Dolnośląskiego (w Jeleniej Górze). W tym czasie był także redaktorem literackim miesięcznika Śląsk. Od 1952 r. mieszkał w Warszawie, a od 1978 w Katowicach.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Mowa ludzka (poezje)
  • Między prawdą a plotką (wspomnienia)
  • Więcej prawdy (wspomnienia)
  • Portret Zegadłowicza bez ramy (opowieść biograficzna)
  • Wertepami i gościńcem (poezje)
  • Parandowski (szkic)
  • Od Prusa do Gojawczyńskiej (szkic)
  • Łódź i pióro (wspomnienia)
  • Wiersze wybrane
  • O Jędrzeju Wowrze, snycerzu beskidzkim (poezje, szkice, opowiadania) – napisane wspólnie z Emilem Zegadłowiczem

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.