Edward Milewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Milewski
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 13 października 1894
Augustów
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1951
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie, Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Pułk Ułanów
1 Pułk Ułanów Krechowieckich
20 Pułk Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego
3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich
Brygada Kawalerii „Edward”
25 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska dowódca szwadronu
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku kawalerii
dowódca brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
bitwa pod Krechowcami
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa pod Kockiem
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa

Edward Milewski (ur. 13 października 1894 w Augustowie, zm. 26 stycznia 1951 w Londynie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Juliana i Ksawery z Kołakowskich. Brał udział w I wojnie światowej po stronie rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej kawalerii. Awansowany kolejno do stopnia chorążego i następnie podporucznika. Od 1917 roku w I Korpusie Polskim w Rosji. Służył w 1 pułku ułanów i 24 lipca 1917 roku wziął udział w bitwie pod Krechowcami. W lipcu 1918 roku, po rozwiązaniu I Korpusu Polskiego, powrócił do kraju.

Od listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim. W szeregach 1 pułku ułanów wziął udział w wojnie z bolszewikami. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Służbę kontynuował w macierzystym 1 pułku Ułanów Krechowieckich na stanowisku dowódcy szwadronu. Awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku. W latach 1927-1929 był m.in. dowódcą szwadronu zapasowego 1 pułku ułanów. W 1929 roku został przeniesiony do 20 pułku ułanów w Rzeszowie na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 1 kwietnia 1930 roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy 20 pułku ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego[1][2]. 14 grudnia 1931 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dnien 1 stycznia 1932 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. W kwietniu 1934 roku został mianowany dowódcą 3 pułku szwoleżerów w Suwałkach[4][5]. Na pułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[6].

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 3 pułkiem szwoleżerów w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a od 22 września do 6 października 1939 roku dowodził Brygadą Kawalerii „Edward” w składzie SGO „Polesie”. Po zakończonej bitwie pod Kockiem przebywał w niewoli niemieckiej. Był jeńcem Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 kwietnia 1945 roku wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do 2 Korpusu Polskiego. W latach 1945-1947 był dowódcą 25 pułku Ułanów Wielkopolskich. Po demobilizacji osiedlił się w Londynie, gdzie zmarł. Pochowany na cmentarzu Stretham Park.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 116.
  2. Rocznik Oficerów Kawalerii 1930 ↓, s. 33, 74.
  3. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 11 z 15 grudnia 1931 roku, s. 397.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 160.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 142, 647.
  6. Mijakowski i Rozdżestwieński 2012 ↓, s. 75.
  7. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 4.
  8. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 maja 1922 roku, s. 348 po raz 1, 2 i 3.
  9. Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12/1930, s. 249

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]