Edward Pilch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Pilch
2 1/2 zwycięstwa
podporucznik pilot podporucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1915
Jasło
Data śmierci 20 lutego 1941
Przebieg służby
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 132 Eskadra Myśliwska,
Dywizjon 302
Stanowiska dowódca: 132 Eskadra Myśliwska
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
bitwa o Anglię
Odznaczenia
PilotPolowy.jpg
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Lotniczy

Edward Pilch (ur. 25 lutego 1916 w Jaśle, zm. 20 lutego 1941 w Wielkiej Brytanii) – polski pilot, podporucznik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Szkołę Powszechną im. Romualda Traugutta a później Państwowe Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle zdając maturę w 1934[1].

Jesienią tego roku został przyjęty do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie na kurs unitarny (na którym poznał innych późniejszych pilotów m.in Wacława Króla) gdzie przydzielono go do 10 kompanii. Wiosną 1935 złożył podanie o przyjęcie do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie skąd, po pozytywnym rozpatrzeniu podania skierowano go do Ustianowej na kurs w Wojskowym Ośrodku Szkolenia Szybowcowego, po którym, z uwagi na bardzo dobre wyniki, został przeniesiony od razu na drugi rocznik dęblińskiej SPL. Na wiosnę 1937 po zakończeniu szkolenia w SPL został skierowany do Grudziądza, gdzie przeszedł program szkolenia myśliwskiego po zakończeniu którego otrzymał przydział do 122 Eskadry Myśliwskiej 2 Pułku Lotniczego w Krakowie. 15 października 1937 r. został promowany na stopień podporucznika[1].

Wieczorem 1 września 1939 ze względu na śmierć dowódcy dywizjonu kpt. Mieczysława Medweckiego i przesunięcia personalne w eskadrach (m.in. oficer operacyjno-taktyczny kpt. Walerian Jasionowski przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu), objął obowiązki oficera taktycznego[1] które ograniczały jego rolę jako pilota frontowego. Pomimo to 2 września uzyskał swoje pierwsze zestrzelenie (Ju-87). Pod koniec września, na rozkaz przełożonych przeleciał w P.11c[1] na teren Rumunii gdzie został internowany w obozie w Focșani. Wkrótce zbiegł i dotarł do portu Bałczik skąd na pokładzie greckiego statku "Aghios Nikolaos" przedostał się do Bejrutu. Tu został zaokrętowany na statek "Ville de Strasbourg" i 29 października przypłynął do Marsylii[2].

We Francji został skierowany do Polskiej Bazy Lotniczej w Lyon-Bron[2]. 24 stycznia 1940 wraz z grupą lotników wysłany do Wielkiej Brytanii znalazł się w Polskiej Bazie Lotniczej w Eastchurch gdzie odbył przeszkolenie z pilotażu i taktyki walki stosowanej w jednostkach brytyjskich. W lipcu 1940 kiedy zaczęło się formowanie polskich dywizjonów w Wielkiej Brytanii został skierowany w charakterze pomocnika brytyjskich instruktorów do 302 Dywizjonu w którym po uzyskaniu zdolności operacyjnej przez w/w dywizjon pozostał w charakterze pilota (eskadra B) i brał z nim udział m.in w Bitwę o Anglię uzyskując kolejne zestrzelenia: Do 215 w dn. 15 września 1940, Ju-88 w dn. 18 września i (wspólnie z plut. Marianem Wędzikiem) Ju-88[1] w dn. 16 lutego 1941.

Dnia 20 lutego 1941 w czasie treningowej walki utracił panowanie nad samolotem (Hurricane, oznaczenie: WX-P)[1][2], który w czasie lotu nurkowego uderzył z dużą prędkością w ziemię. W kilka dni po katastrofie, przy asyście delegacji innych polskich dywizjonów lotniczych, został pochowany na Chichester Cemetery w Chichester. U wezgłowia mogiły koledzy zasadzili małą brzózkę.

Na liście Bajana został sklasyfikowany na 105. pozycji z zaliczonymi 2 1/2 zestrzeleniami pewnymi[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Edward Pilch. polishairforce.pl. [dostęp 2019-02-20].
  2. a b c The Airmen's Stories - P/O E R Pilch. bbm.org.uk. [dostęp 2019-02-20].
  3. "Lista Bajana". polishairforce.pl. [dostęp 2019-02-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Pilot Wojenny”. 1(13)/2001, s. 114-127, 02.2001. Warszawa: ECHO.