Edward Rużyłło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Rużyłło
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 października 1909
Kościaszyn
Data i miejsce śmierci 16 lutego 2009
Warszawa
Profesor nauk medycznych
Alma Mater Wydział Lekarski UW (dziś Warszawski Uniwersytet Medyczny)
Doktorat 1951 – nauki medyczne
Wydział Lekarski UW (dziś Warszawski Uniwersytet Medyczny)
Profesura 1963
Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego
Okres zatrudn. 1958–1980
Dyrektor
Uczelnia Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego
Okres spraw. 1962–1974
Poprzednik Stefan Łukasik
Następca Bohdan Lewartowski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal Obrony (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Francji i Niemiec (Wielka Brytania)

Edward Rużyłło (ur. 13 października 1909 w Kościaszynie, zm. 16 lutego 2009 w Warszawie) – polski lekarz internista i gastrolog, nauczyciel akademicki, profesor nauk medycznych, współtwórca systemu kształcenia podyplomowego lekarzy w Polsce.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1929 jako podchorąży Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, rozpoczął studia medyczne w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie studiów brał czynny udział w tworzeniu i działalności Koła Medyków, skupiającej się przede wszystkim na akcji samopomocowej. W 1935 uzyskał dyplom lekarza i rozpoczął pracę w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie[1].

W 1939 po wybuchu wojny został zmobilizowany i uczestniczył w walkach w 24 Dywizji Piechoty Armii „Karpaty”, jako dowódca plutonu 13 kompanii sanitarnej. Następnie z Węgier przedostał się do Francji i w końcu do Szkocji, gdzie dołączył do Polskich Siłach Zbrojnych i pracował m.in. w Polskim Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Edynburgu. Służył w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej oraz w 1 Dywizji Pancernej[2][3].

Po wojnie wrócił do Polski. W 1946 podjął pracę w I Klinice, a następnie II Klinice Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie. W 1951 uzyskał stopień doktora nauk medycznych i w 1954 stopień docenta. W 1963 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego[4], a w 1980 tytuł profesora zwyczajnego. W 2000 otrzymał tytuł doktora honoris causa Albert Schweitzer World Academy of Medicine[5].

Od 1958 do emerytury w 1980, związany z Studium Doskonalenia Lekarzy Akademii Medycznej w Warszawie, które w 1971 zostało przekształcone w Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego[6]. W okresie od 1962 do 1974 pełnił funkcję dyrektora tej placówki, kładąc wielkie zasługi na polu tworzenia nowoczesnego systemu kształcenia podyplomowego lekarzy w Polsce[7][8][9]. W latach 1958–1970 kierownik II Kliniki Chorób Wewnętrznych, następnie w latach 1970–1980 kierownik Kliniki Gastroenterologii i Przemiany Materii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego[5].

W latach 1955–1963 pełnił funkcję konsultanta krajowego w zakresie chorób wewnętrznych. Ekspert Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szkolenia podyplomowego lekarzy. W okresie od 1980 do 1983 był doradcą Ministra Zdrowia Kuwejtu odpowiedzialnym za zorganizowanie systemu kształcenia podyplomowego lekarzy w tym kraju[5].

Członek wielu polskich towarzystw naukowych w tym m.in.: Polskiej Akademii Nauk, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego, Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, Towarzystwa Internistów Polskich, a także członek honorowy Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Ponadto członek m.in.: Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Senatu Akademii Medycznej w Warszawie. Członek wielu zagranicznych i międzynarodowych towarzystw naukowych[5].

Autor lub współautor ponad 230 prac oryginalnych. Autor podręcznika pt Choroby naczyń obwodowych. Promotor 24 prac doktorskich[5].

Pochowany w Warszawie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z lekarką Aliną Zawadzką (1912–1999). Mieli dwóch synów: Witolda (1939) i Jerzego (1947).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wspomnienie o profesorze Edwardzie Rużylle (1909-2009), www.oil.org.pl [dostęp 2016-02-17].
  2. Marek Kowalczyk, Edward Rużyłło (1909-2009), „Rocznik Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 72”, 2009, s. 68-70.
  3. Janusz Stefan Wasyluk, Profesor Edward Rużyłło (1909-2009), „Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego”, www.tlw.waw.pl, 2009 [dostęp 2016-02-18].
  4. Edward Rużyłło w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2017-08-22].
  5. a b c d e Janusz Kapuścik, Współcześni uczeni polscy. Słownik Biograficzny. Tom III M–R, Warszawa: Ośrodek Przetwarzania Informacji, 2000, s. 719-720, ISBN 83-905295-8-0.
  6. Kancelaria Sejmu RP, Internetowy System Aktów Prawnych, isap.sejm.gov.pl [dostęp 2016-02-10].
  7. Bohdan Lewartowski, Profesor Edward Rużyłło: nauczyciel, wychowawca, organizator, „Postępy Nauk Medycznych”, www.czytelniamedyczna.pl, kwiecień 2009, s. 321-322 [dostęp 2016-02-17].
  8. Profesor Edward Rużyłło – Życiorys na dwa życia, www.oil.org.pl [dostęp 2016-02-17].
  9. Janusz Stefan Wasyluk, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, „Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego”, www.tlw.waw.pl, 2011 [dostęp 2016-02-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]