Edward Towgin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Towgin
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1923
Pogiry
Data i miejsce śmierci 26 grudnia 2012
Toruń
Przebieg służby
Lata służby od 1944 do 1975
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 25 Samodzielny Dywizjon Dowozu Rakiet
Stanowiska d-ca 25 Samodzielnego Dywizjonu Dowozu Rakiet (1969-1975)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (Bitwa pod Budziszynem)
Późniejsza praca Starszy Inspektor Obrony Cywilnej w Urzędzie Wojewódzkim- Toruń
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png Medal 50-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
Odznaka Grunwaldzka

Edward Towgin (ur. 26 stycznia 1923 w Pogirach powiat Wiłkomierz, zm. 26 grudnia 2012) – pułkownik Ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1943 roku został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu w Poniewieżu, gdzie przebywał do października 1943 roku – aż do momentu ucieczki. Wstąpił do wojska 17 sierpnia 1944 roku i został skierowany do miejscowości Siemielowa pod Moskwą do punktu zbornego. W rejon Głuska p. Lublinem przeszedł przeszkolenie w 3 Łużyckiej Dywizji Artylerii w 66 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej na stanowisku dowódcy działonu. Brał udział w działaniach wojennych w operacji Łużyckiej. Począwszy od Warszawy poprzez Nisa, Niskie, Rotenburg aż do Łaby brał udział w walkach. Szlak bojowy zakończył 8 maja 1945 roku pod Krostowitz.

Po zakończeniu działań wojennych skierowany do Krotoszyna gdzie służył w 6 Pułku Artylerii Lekkiej, 4 Dywizji Piechoty. W kolejnych latach służąc już w wojsku jako żołnierz zawodowy pełnił funkcje od dowódcy plutonu poprzez dowódcę baterii, szefa sztabu aż do stanowiska dowódcy samodzielnego batalionu .W tym czasie służbę pełnił w Pomorskim Okręgu Wojskowym w jednostkach rozlokowanych w Toruniu, Elblągu, Kwidzynie i Stargardzie Szczecińskim. W czasie pełnienia swoich obowiązków jednocześnie podnosił swoje kwalifikacje co pozwoliło mu osiągnąć kolejne stopnie wojskowe aż do stopnia pułkownika. Po zakończeniu służby czynnej ze Stargardu Szczecińskiego powrócił do Torunia gdzie osiadł na stałe. Przez długie lata pracował jeszcze w Urzędzie Wojewódzkim jako inspektor do spraw obronności. Za swoją działalność wyróżniany był odznaczeniami resortowymi oraz odznaczeniami innych organizacji.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii, Cz. II. Warszawa 1967
  • Księga Pamiątkowa Związku Żołnierzy WP, koło Toruń 1995-2007