Eileen Frances Short-Garlińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eileen Frances Short-Garlińska
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1912
Liverpool
Data śmierci 26 marca 1990
Miejsce spoczynku Cmentarz Gunnersbury
Zawód, zajęcie nauczycielka, tłumaczka
Narodowość irlandzka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Eileen Frances Short-Garlińska (ur. 1 kwietnia 1912 w Liverpoolu, zm. 26 marca 1990) – tłumaczka dokumentów polskiej Delegatury Rządu na Kraj, sanitariuszka w powstaniu warszawskim, nauczycielka angielskiego.

Urodziła się w rodzinie Irlandczyków. Od 1935 mieszkała w Polsce i była nauczycielką języka angielskiego. 4 września 1939 wzięła ślub z Józefem Garlińskim, którego poznała w 1936 r. W 1943 uczestniczyła w tajnych szkoleniach żeglarskich, a także regatach, w których otrzymała medal (po wojnie oddała go do zbiorów British Museum).

Wstąpiła w szeregi Armii Krajowej. Gdy wybuchło powstanie warszawskie, została sanitariuszką w Zgrupowaniu „Kryska”, działając szczególnie w rejonie ul. Wilanowskiej i szpitalu w budynku ZUS-u na ul. Czerniakowskiej. Po kapitulacji powstania znalazła się wśród ludności cywilnej i przebywała w obozie przejściowym w Pruszkowie. Udało jej się z niego wydostać; następnie przedostała się do Wielkiej Brytanii. Rozpoczęła pracę tłumaczki w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Rządu RP na uchodźstwie. Została również działaczką Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Angielskiej i przewodniczącą Komitetu Brytyjek żon Polaków. W listopadzie 1945 spotkała się z mężem.

W 1986 została odznaczona przez Prezydenta RP na Uchodźstwie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Została pochowana na Cmentarzu Gunnersbury w Londynie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]