Elżbieta Łaniewska-Łukaszczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elżbieta Łaniewska-Łukaszczyk, ps. „Czarna Elka” (ur. 13 kwietnia 1930 w Warszawie, zm. 14 października 2016 w Skrzypnem k/ Zakopanego[1]) – harcerka, powstaniec warszawski, doktor medycyny.

Od 1942 działała aktywnie w Szarych Szeregach. W 1944 uczestniczyła w powstaniu warszawskim jako łączniczka i fotograf w drużynie Szarych Szeregów w obwodzie „Żywiciel” na Żoliborzu. Większość jej zdjęć nie przetrwała powstania.

Po 1956 pracowała na obozach harcerskich jako lekarz i instruktor medyczny. Od chwili powstania Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Zakopanem działała aktywnie w tej organizacji, od 1954 jako prezes Koła. była doktorem medycyny różnych specjalizacji, między innymi pediatrii, anestezjologii, intensywnej terapii. Prowadziła Przychodnię Pomocy Socjalno-Medycznej dla Kombatantów. Odznaczona szeregiem odznaczeń związanych z działalnością polityczną. Po wojnie mieszkała w Zakopanem.

Paweł Beręsewicz napisał na podstawie jej wspomnień książkę pt. ,,Czy wojna jest dla dziewczyn?", ilustrowaną przez Olgę Rzeszelską.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog. Wyborcza.pl

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]