Elżbieta Branicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elżbieta Branicka
Ilustracja
Herb
Korczak
Rodzina Braniccy herbu Korczak
Data urodzenia 1792
Data śmierci 1880
Ojciec Franciszek Ksawery Branicki
Matka Aleksandra von Engelhardt
Mąż

Michał Woroncow

Dzieci

Siemion Woroncow, Zofia Szuwałowa

Elżbieta Ksaweryna Branicka herbu Korczak (ur. 1792, zm. 1880) – polska arystokratka, żona Michała Woroncowa.

Była córką Franciszka Ksawerego Branickiego hetmana wielkiego koronnego i późniejszego targowiczanina oraz Aleksandry von Engelhardt. W 1819 została wydana za mąż za Michała Woroncowa jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych osób w Rosji. Z tego małżeństwa na świat przyszło dwoje dzieci syn Siemion (1823-1882) i córka Zofia (1825-1879)[1]. Na jej cześć w 1829 wyhodowano bladoróżową odmianę róży[2] W Odessie poznała przebywającego na zesłaniu Aleksandra Puszkina w latach 1824-1827 stała się adresatką, muzą i bohaterką jego lirycznych wierszy (np.:Spalony list, Talizman) przyjaźń i z poeta przetrwała do końca jego życia[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane biograficzne na stronie Sejm Wielki
  2. Odmiana róży
  3. Julian Maślanka "Nieznany list Puszkina" [w] "Pamiętnik Literacki" t.47 nr 1 (1956) str.179-188