Elżbieta Przybył-Sadowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elżbieta Przybył-Sadowska
Kraj działania  Polska
Doktor habilitowana nauk
humanistycznych
Specjalność:
historia kościołów chrześcijańskich, kościoły orientalne, prawosławie, religioznawstwo
Doktorat 1998 – religioznawstwo
UJ
Habilitacja 2016 – religioznawstwo
UJ
adiunkt Uniwersytetu Jagiellońskiego

Elżbieta Przybył-Sadowskareligioznawca, doktor habilitowany nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, specjalistka w zakresie historii kościołów chrześcijańskich, kościołów orientalnych i prawosławia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1998 na podstawie napisanej pod kierunkiem Jana Drabiny rozprawy pt. Nastroje eschatologiczne na Rusi i w Państwie Moskiewskim do połowy XVII w. i ich wpływ na naukę pierwszego pokolenia staroobrzędowców otrzymała w Instytucie Religioznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie religioznawstwo w specjalności religioznawstwo. W 2016 w Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Triuno. Instytucje we wspólnocie Lasek 1911-1961 uzyskała stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie religioznawstwo. Została adiunktem w Instytucie Religioznawstwa UJ[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Rosja. Przestrzeń, czas i znaki (wspólnie z Jakubem Sadowskim i Dorotą Urbanek), Kraków 2016
  • Triuno. Instytucje we wspólnocie Lasek 1911-1961, Kraków 2015.
  • Chodzić po wodzie. Z Anną Świderkówną rozmawia Elżbieta Przybył, Kraków 2003, 2006.
  • W cieniu Antychrysta. Idee staroobrzędowców w XVII w., Kraków 1999.
  • Prawosławie, Kraków 2000, 2006.
  • Wyznania wiary. Kościoły orientalne i prawosławne, Kraków 2006.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dr hab. Elżbieta Przybył-Sadowska (Przybył). nauka-polska.pl. [dostęp 2018-02-25].
  2. dr hab. Elżbieta Przybył-Sadowska. uj.edu.pl. [dostęp 2018-02-25].