El Amin Erbate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elamin Erbate
أمين الرباطي
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1981
Fnideq
Wzrost 186 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
2000–2002 Renaissance Martil
2002–2005 Raja Casablanca
2006–2007 Qatar SC
2007–2008 Al Dhafra Club 12 (0)
2008–2009 Olympique Marsylia 4 (0)
2009 Al-Wahda FC 9 (0)
2009–2010 Moghreb Tetuan 16 (1)
2010 AC Arles-Avignon 2 (0)
2011–2013 Raja Casablanca 43 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2002–2009  Maroko 39 (0)

Elamine Erbate (ur. 1 lipca 1981 w mieście Fnideq) – piłkarz marokański grający na pozycji środkowego obrońcy.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Erbate piłkarską karierę rozpoczął w klubie Renaissance Martil, w barwach którego przez pierwsze dwa sezony występował w trzeciej lidze. W 2002 roku przeszedł do jednego z czołowych klubów w kraju, Rai Casablanca. W swoim pierwszym sezonie gry w tym klubie zdobył Puchar CAF (2:0, 0:0 w finale z kameruńskim Cotonsport Garoua). W 2004 roku wywalczył mistrzostwo Maroka, a w 2005 roku zdobył Puchar Maroka. W 2006 wygrał Ligę Mistrzów, chociaż w Rai grał tylko przez pierwszą połowę sezonu 2005/2006.

Na początku 2006 roku Erbate wyjechał do Kataru i został zawodnikiem klubu Qatar SC. W zespole z miasta Doha występował przez półtora sezonu, ale nie osiągnął większych sukcesów. Latem 2007 przeszedł do klubu Al Dhafra Club ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

W 2008 roku Erbate został zawodnikiem francuskiego Olympique Marsylia, w którym był rezerwowym obrońcą, natomiast pod koniec roku odszedł do Al-Wahda FC. Następnie występował w Moghrebie Tetuan i AC Arles-Avignon. W latach 2011–2013 grał w Raji Casablanca.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Maroka Erbate zadebiutował w 2002 roku. W 2004 roku wziął udział w Igrzyskach Olimpijskich w Atenach, na których olimpijska kadra Maroka nie wyszła z grupy. W 2006 roku był członkiem kadry na Puchar Narodów Afryki 2006, a w 2008 roku został powołany na kolejny turniej o mistrzostwo kontynentu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]