Elida Maria Szarota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elida Maria Szarota (ur. 22 listopada 1904 w Paryżu, zm. 1994) – profesor Uniwersytetu Warszawskiego, germanistka i romanistka, historyk literatury, autorka wielu podręczników do nauki języka niemieckiego.

Córka Marcelego Szaroty (1876–1951) i Eleonory Kalkowskiej (1883–1937), siostra ekonomisty Ralfa Szaroty (1906–1994), żona Rafała Marcelego Blütha (1891–1939), matka Tomasza Szaroty (ur. 1940). Używała też podwójnego nazwiska Szarota-Blüthowa.

Urodziła się w Paryżu, gdzie jej matka rozpoczęła 1901 studia przyrodnicze na Sorbonie. Potem studiowała tamże germanistykę i romanistykę. Kontynuowała studia w Genewie, Berlinie i Frankfurcie nad Menem, gdzie w roku 1934 uzyskała doktorat na podstawie pracy o francuskim poecie maryjnym, mnichu benedyktyńskim Gautier de Coincy.

W listopadzie 1939 jej mąż, Rafał Marceli Blüth, został zamordowany w jednej z pierwszych masowych egzekucji. W dwa miesiące później urodziła syna Tomasza.

Po II wojnie światowej pracowała jako lektorka języków obcych. W roku 1957 uzyskała habilitację na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie Wschodnim na podstawie pracy o Laokoonie Lessinga: Eine Kampfschrift für eine realistische Kunst und Poesie (Pismo w walce o realistyczną sztukę i poezję).

W roku 1960 została powołana na stanowisko docenta w Katedrze Filologii Germańskiej Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1972–1974 była dyrektorem Instytutu Germanistyki i Zakładu Literaturoznawstwa.

Tłumaczyła na język niemiecki Godzinę śródziemnomorską i Zegar słoneczny Jana Parandowskiego.

Patrz także: Rodzina Szarotów

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Künstler, Grübler und Rebellen – Studien zum europäischen Märtyrerdrama des 17. Jahrhunderts, 1967
  • Die gelehrte Welt des 17. Jahrhunderts über Polen. Zeitgenössische Texte (ed.), 1972
  • Geschichte, Politik und Gesellschaft im Drama des 17. Jahrhunderts, 1976
  • Das Jesuitendrama im deutschen Sprachgebiet. Eine Periochen-Edition (ed.), 1979
  • Lohensteins Arminius als Zeitroman. Sichtweisen des Spätbarock, 1970
  • Stärke, dein Name sei Weib. Bühnenfiguren des 17. Jahrhunderts, 1987

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Germanistyka UW
  • Jan Parandowski: Mittelmeerstunde: autorisierte Übersetzung von Elida Maria Szarota: Berlin: Rütten & Loening, 1960
  • Jan Parandowski: Die Sonnenuhr: ins Deutsche übertragen von Elida Maria Szarota: Bonn: Verlag Biblioteca Christiana, 1965