Emil Świda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Emil Świda (ur. 2 stycznia 1868 w Kolnicy[1] pod Augustowem, zm. po 2 listopada 1939 w Białymstoku), warszawski przemysłowiec i działacz społeczny, wiceprezydent stolicy, członek i prezes Konsystorza Ewangelicko-Reformowanego w RP (1934–1936) i od 1939 roku.

Ukończył studia na Wydziale Chemii Instytutu Technologicznego[2] w Petersburgu. Po studiach przeprowadził się do Warszawy, gdzie otworzył pierwszą na ziemiach polskich fabrykę sztucznego lodu. Działał społecznie w stolicy, szefował Warszawskim Zakładom Gazowniczym oraz sprawował funkcję wiceprezydenta miasta. Aktywny w parafii kalwińskiej na Lesznie – stał na czele kolegium kościelnego zboru warszawskiego. 10 czerwca 1934 wybrany prezesem Konsystorza Ewangelicko-Reformowanego w RP, funkcję sprawował do listopada 1936 roku i potem ponownie od czerwca 1939 roku.

Po zakończeniu działalności kościelnej i społecznej w Warszawie wyjechał do rodzinnego majątku w Kolnicy, gdzie spędził ostatnie lata życia. Zmarł w białostockim szpitalu dwa miesiące po wybuchu II wojny światowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Szturc J., Ewangelicy w Polsce. Słownik biograficzny XVI-XX wieku, Bielsko-Biała 1998