Emil Wedel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Wedel
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1841
Berlin
Data i miejsce śmierci 16 listopada 1919
Warszawa
Zawód, zajęcie przemysłowiec
Kamienica Emila Wedla
Pamiątkowa tablica przy Alei Emila Wedla
Grobowiec rodzinny Wedlów na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Emil Albert Fryderyk Wedel (ur. 15 czerwca 1841 w Berlinie, zm. 16 listopada 1919 w Warszawie) – przemysłowiec, syn Karola Wedla, założyciela fabryki słodyczy E. Wedel, luteranin.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Odbył studia i praktyki w Niemczech, Szwajcarii, Anglii i Francji, w 1865 przeniósł produkcję do nowego zakładu przy ulicy Szpitalnej[1]. W 1876 ożenił się z Eugenią z Böhmów (1853-1923), w prezencie ślubnym od ojca otrzymał rodzinne przedsiębiorstwo. Emil i Eugenia mieli troje dzieci: Jana Józefa (ur. w 1874), Eleonorę (ur. w 1884) i Zofię (ur. w 1893)[2]. Rozwinął zakład, unowocześnił produkcję i rozszerzył asortyment. Aby to osiągnąć, sprzedał cukiernię przy ulicy Miodowej w Warszawie i przeniósł prowadzenie firmy do wybudowanej w 1893 kamienicy przy ul. Szpitalnej w Warszawie. Sukces firmy był tak duży, że jego produkty zaczęto podrabiać. Emil Wedel zagwarantował, że każda z wyprodukowanych w jego fabryce tabliczek będzie oznaczona jego podpisem, od tego czasu tabliczki czekolady są oznaczone jego faksymile, które stało się znakiem towarowym. W 1908 partnerem spółki został jego syn Jan Wedel (1874-1960), a firma zmieniła nazwę na E. Wedel i Syn. Po jego śmierci zarząd przejęła żona, a dopiero, gdy ona zmarła - syn Jan[3].

Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]