Emil Zerbe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Zerbe

Emil Zerbe (ur. 4 stycznia 1897 w Łodzi, zm. 16 lipca 1954 tamże) – niemiecki działacz socjalistyczny związany z Łodzią, poseł na Sejm I i II kadencji (1922–1930), radny miejski Łodzi (1934–1939).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie mieszczańskiej. Ukończył studia na Politechnice w Darmstadt. Od 1916 działał w Niemieckiej Partii Socjaldemokratycznej (niem. Deutsche Sozialdemokratische Partei, DSP). W latach 1922–1925 był przewodniczącym założonej przez siebie Niemieckiej Partii Pracy (Deutsche Arbeitspartei Polens, DAP). W 1925 znalazł się we władzach krajowych Niemieckiej Socjalistycznej Partii Pracy w Polsce (niem. Deutsche Sozialistische Arbeitspartei Polens, DSAP). W 1934 został przewodniczącym Zarządu Głównego DSAP.

W 1922 uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z ramienia Bloku Mniejszości Narodowych. Sześć lat później został wybrany posłem z listy krajowej PPS. W latach 1934–1939 był radnym Rady Miejskiej Łodzi. Opowiadał się za ponadnarodową współpracą między niemiecką lewicą a PPS i Bundem. Brał udział w kampanii wrześniowej. Po zajęciu Łodzi przez wojska niemieckie w 1939 został na krótko aresztowany. Działał w PPS-WRN.

Był założycielem i wiceprezesem Deutsche Kultur– und Bildungsverein „Fortschritt” (1928–1939). Stał na czele redakcji „Lodzer Volkszeitung”, był także korespondentem zagranicznym czasopism „Vorwärts” i „Volkswille”.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]