Emilia Sukertowa-Biedrawina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emilia Sukertowa-Biedrawina
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1887
Łódź
Data i miejsce śmierci 27 grudnia 1970
Pruszków
Zawód, zajęcie pisarka, działaczka mazurska
Tablica upamiętniająca pisarkę i działaczkę społeczno-oświatową Emilię Sukertową-Biedrawinę w gmachu Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. Emilii Sukertowej-Biedrawiny w Olsztynie

Emilia Sukertowa-Biedrawina (ur. 29 stycznia 1887 w Łodzi, zm. 27 grudnia 1970 w Pruszkowie) – polska pisarka i działaczka społeczno-oświatowa oraz turystyczna związana z terenem Warmii i Mazur. Członek Związku Literatów Polskich

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką przemysłowca Hugona Zacherta. Do śmierci ojca mieszkała w Łodzi, a następnie wyjechała wraz z matką do Warszawy, gdzie po ukończeniu rosyjskiego gimnazjum nie mogła kontynuować edukacji, w związku z czym podjęła naukę w Towarzystwie Kursów Naukowych, prywatnej szkole sztuk pięknych Conti oraz Akademii Eksportowej w Wiedniu.

Od 1919 działała w Mazurskim Komitecie Plebiscytowym, a od 1921 w Związku Obrony Kresów Zachodnich. W 1927 poślubiła swojego drugiego meżą Józefa Biedrawę, z którym w 1934 osiadła w Działdowie, gdzie uprzednio w 1922 uczestniczyła w powstaniu Mazurskiego Domu Ludowego, a 1927 doprowadziła do powstania Muzeum Mazurskiego, w którym następnie kustoszowała. W Działdowie prowadziła też działalność turystyczną jako opiekunka i kierowniczka koła krajoznawczego dla młodzieży działającego przy tamtejszym Seminarium Nauczycielskim.

W 1923 debiutowała jako literatka książką Legendy mazurskie. Przez wiele lat udzielała się także jako dziennikarka lokalnej prasy, będąc w latach 1923-1933 sekretarzem, a następnie w redaktorem naczelnym Gazety Mazurskiej, w latach 1924-1938 redaktorem Kalendarza dla Mazurów, a już po II wojnie światowej Komunikatów Mazursko-Warmińskich w latach 1957-1965.

Po wojnie osiadła wraz z matką i córką w Olsztynie gdzie piastowała stanowisko kierownika Instytutu Mazurskiego, a następnie Stacji Naukowej Polskiego Towarzystwa Historycznego w Olsztynie.

Zmarła 27 grudnia 1970. Została pochowana w Alei Zasłużonych - cmentarza komunalnego w Olsztynie. Jej imię nosi Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Olsztynie oraz Zespół Szkół w Malinowie koło Działdowa.

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrana bibliografia autorska[edytuj | edytuj kod]

  • Polskość Mazowsza pruskiego (1925)
  • Mazurzy w Prusach Wschodnich (1927)
  • Legendy nadprądnikowe (Warszawa: PTK, 1928)
  • Karty z dziejów Mazur (1965)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]