Emilio Gabaglio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emilio Gabaglio
Ilustracja
Emilio Gabaglio i Livio Labor (1969)
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1937
Como
Zawód, zajęcie działacz związkowy, polityk

Emilio Gabaglio (ur. 1 lipca 1937 w Como[1]) – włoski działacz związkowy, nauczyciel i polityk, prezes Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Pracowników Włoskich (ACLI), sekretarz generalny Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (ETUC).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia ekonomista, ukończył studia na Uniwersytecie Katolickim w Mediolanie. Pracował jako nauczyciel w szkole średniej, od połowy lat 60. zaangażowany w działalność związkową. Był etatowym działaczem ACLI, w latach 1969–1972 pełnił funkcję prezesa tej organizacji[1][2]. Zasiadał także w radzie miejskiej w Como[2]. Od 1974 etatowy działacz Włoskiej Konfederacji Pracowniczych Związków Zawodowych (CISL), do 1982 jako jej dyrektor ds. stosunków międzynarodowych. W 1979 został członkiem komitetu wykonawczego ETUC, od 1991 do 2003 przez trzy kadencje pełnił obowiązki sekretarza generalnego Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych[2]. Reprezentował tę organizację jako obserwator z ramienia europejskich partnerów społecznych w Konwencie Europejskim[3]. W latach 2006–2008 był doradcą ministra pracy. Objął funkcję przewodniczącego Forum Lavoro działającego w ramach Partii Demokratycznej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Emilio Gabaglio: Hard act to follow (ang.). politico.eu, 4 stycznia 1998. [dostęp 2016-01-31].
  2. a b c d Emilio Gabaglio (ang.). newpactforeurope.eu. [dostęp 2016-01-31].
  3. Report from the Convention Presidency to the President of the European Council (ang.). european-convention.europa.eu, 18 lipca 2003. [dostęp 2016-05-15].