Emirau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emirau
Ilustracja
Zdjęcie satelitarne Emirau.
Państwo  Papua-Nowa Gwinea
Akwen Morze Bismarcka / Ocean Spokojny
Archipelag Wyspy Świętego Mateusza
Powierzchnia 50 km²
Najwyższy punkt 37 m n.p.m.
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

700
14 os./km²
Położenie na mapie Papui-Nowej Gwinei
Mapa lokalizacyjna Papui-Nowej Gwinei
Emirau
Emirau
Ziemia1°39′S 149°59′E/-1,650000 149,983333

Emirau (także Emir, Emira Kerue, Squally, Storm Island, Sturminsel) – wyspa w północnej części Papui-Nowej Gwinei należącza administracyjnie do prowincji Nowa Irlandia.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Emirau jest drugą pod względem wielkości z Wysp Świętego Mateusza i leży 26 km na wschód od głównej wyspy archipelagu, Mussau. Wyspa ma 13 km długości i 3,2 km szerokości, jest pagórkowata (wysokość do 37 m n.p.m.) i pokryta gęstym lasem[1]. Emirau jest zbudowana z wapienia koralowego i otoczona rafą koralową. Linia brzegowa jest silnie rozczłonkowana przez liczne zatoki, półwyspy i przylądki. Między przylądkiem Kap Ballin, najbardziej na północ wysuniętym skrawkiem lądu i położonym na zachód od niego Kap Tietgens, rozciąga się zatoka Hamburg Bay. Na zachód od Emirau leżą wyspy Sanilu i Anusau, a na wschodzie Elomusao. Na południowym wybrzeżu znajdują się, niegdyś niemieckie, plantacje i misja Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Oprócz tego na południowym zachodzie leży miejscowość Pakane, a na południowo–wschodnim wybrzeżu Tasagina[2][3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wyspę odkrył dla Europejczyków William Dampier w dniu 26.02.1700 r. i nazwał ją Squally Island. W roku 1885 obszar dostał się pod administrację niemiecką, a od 1899 do 1914 należał do niemieckiej kolonii Nowej Gwinei Niemieckiej. W 1914 wyspa została zdobyte przez oddziały australijskie i po I wojnie światowej trafiły jako mandat Ligi Narodów pod administrację Australii. 21 grudnia 1940 r. niemiecki rajder HSK Komet wysadził na wyspie ponad 500 jeńców pochodzących z zatopionych przez niego statków. W marcu 1944 r. została bez walki zajęta przez pododdziały 4th Marine Division US Army. Utworzono tu jedną z baz lotniczych wokół wielkiej japońskiej bazy wojskowej w Rabaulu, z których na nią przeprowadzano ciągłe ataki, czyniąc ją z czasem niezdolną do działania[4][5]. W 1949 r. Emirau ponownie trafiła pod administrację Australii. Od 1975 jest częścią niezależnego państwa Papui-Nowej Gwinei.

Na Emirau używa się języka mussau–emira. Należy on wraz z językiem tenis z wyspy Tench do podgrupy językowej Świętego Mateusza, należących do podrodziny oceanicznej rodziny języków austronezyjskich[6].

Wyspa Emirau została zakwalifikowana przez BirdLife International jako obszar ochrony ptaków dla gatunków endemicznych (ang. Endemic Bird Areas, EBA). Miejscowym podgatunkiem karłówki żółtobrzuchej jest Micropsitta meeki proxima, zamieszkująca wyłącznie Emirau i Mussau[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. [https://msi.nga.mil/MSISiteContent/StaticFiles/NAV_PUBS/SD/Pub126/Pub126bk.pdf PUB. (ENROUTE) SAILING DIRECTIONS 2017 126 PACIFIC ISLANDS] (ang.). s. 244. [dostęp 2018-01-20].
  2. Mussau Island (ang.). [dostęp 2018-01-20].
  3. World War II Pacific Island Guide: A Geo-military Study (ang.). s. 182-184. [dostęp 2018-01-20].
  4. Volume VII – The Final Campaigns (1st edition, 1963) (ang.). s. 90. [dostęp 2018-01-20].
  5. [www.ibiblio.org/hyperwar/USMC/II/USMC-II-VI-1.html Isolation of Rabaul] (ang.). s. 519-522. [dostęp 2018-01-20].
  6. Mussau-Emira (ang.). [dostęp 2018-01-20].
  7. Parrots: A Guide to Parrots of the World (ang.). s. 72. [dostęp 2018-01-17].