Emu czarne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emu czarne
Dromaius novaehollandiae minor[1]
(Spencer, 1906)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki paleognatyczne
Rząd kazuarowe
Rodzina kazuarowate
Podrodzina emu
Rodzaj Dromaius
Gatunek emu zwyczajne
Podgatunek emu czarne
Synonimy
  • Dromæus minor Spencer, 1906[2]
  • Dromaius ater (Spencer, 1906)
  • Dromaius novaehollandiae minor (Spencer, 1906)
  • Dromaius novaehollandiae ater (Vieillot, 1817)
  • Dromaius bassi (Legge, 1907)
  • Dromaius spenceri (Mathews, 1912)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EX pl.svg

Emu czarne (Dromaius novaehollandiae minor) – duży, wymarły podgatunek emu zwyczajnego, ptaka nielotnego z podrodziny emu (Dromaiinae) w rodzinie kazuarowatych (Casuariidae). Zamieszkiwał niegdyś wyspę King leżącą w Cieśninie Bassa, między Australią a Tasmanią.

Opis i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Był ciemno upierzony i podobnie jak spokrewnione z nim emu małe (Dromaius novaehollandiae baudinianus), znacznie mniejszy od kontynentalnego emu zwyczajnego.

Niestety, jak w przypadku większości wymarłych zwierząt, ekologia tego ptaka jest wciąż słabo poznana. Ze sprawozdań XIX-wiecznych wypraw wiadomo tylko, że zamieszkiwał obrzeża lasu wyspowego.

Przyczyny i okoliczności wymarcia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek wymarł na wolności około 1805 r. wskutek nadmiernych polowań łowców fok i wielorybów przebywających na wyspie. Przypuszczalnie dwa lub trzy ptaki przywiezione przez Baudina przetrwały do roku 1822 w ogrodzie botanicznym Jardin des Plantes w Paryżu.

Do dzisiaj w muzeach na całym świecie zachowało się wiele szkieletów emu czarnego i tylko jeden okaz ocalały z jednej z wypraw odbytej w latach 1802–1804 przez francuskiego podróżnika Nicolasa Baudina. Obecnie okaz ten znajduje się w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dromaius ater, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-09]
  2. King Island Emu (Dromaius minor). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-09].
  3. Dromaius minor, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2020-02-09] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jouanin, C., 1959; Les emeus de l'Expedition Baudin. L'Oiseau et R.F.O. 29: 169–203.
  • Marchant, S. and Higgins, P. J., ed., 1993; Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic birds, 2: raptors to lapwings. Melbourne: Oxford University Press.
  • Parker, S. A.. The extinct Kangaroo Island emu, a hitherto unrecognised species. „Bulletin of the British Ornithologists' Club”. 104, s. 19–22, 1984. 
  • A. J. Stattersfield: Endemic bird areas of the world: priorities for biodiversity conservation. Cambridge, UK: BirdLife International, 1998. ISBN 1-56098-574-7.