Enklawa Policka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Enklawa Policka – potoczna nazwa obszaru utworzonego przez wojska radzieckie i poddanego ich zarządowi, na terenie dzisiejszej gminy i miasta Police oraz północnej części miasta Szczecin w obecnych granicach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wysadzony po wojnie komin fabryki benzyny syntetycznej w Policach

Enklawa formalnie istniała od 5 października 1945 do 25 września 1946 roku, był to obszar (ok. 90 km²) czasowo wyłączony spod administracji polskiej, pozostając jednak na terytorium Polski. Celami istnienia enklawy było zabezpieczenie oraz wywóz do ZSRR ocalałych pozostałości po fabryce benzyny syntetycznej Hydrierwerke Pölitz AG. Na jej obszarze pracowało ponad 20 tysięcy jeńców i robotników niemieckich. Dopiero po zlikwidowaniu enklawy, mogli tu formalnie przybywać osadnicy polscy.

Istnienie Enklawy Polickiej opóźniło powojenną odbudowę i rozwój Polic oraz przyczyniło się do lokalizacji siedziby powiatu ziemskiego w Szczecinie (powiat szczeciński obejmował tereny obecnego powiatu polickiego).

Obszary Enklawy Polickiej:

  • Obszar A – na płd. od Polic po Stołczyn, istniał do 19 lipca 1946.
  • Obszar B – na płn. od Polic po Trzebież, istniał do 25 września 1946.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]