Ennin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ennin
Mibu
Ilustracja
Ennin
Data i miejsce urodzenia 794
Tochigi
Data śmierci 864
Szkoła Tendai
Nauczyciel Saichō
Następca Enshō
Zakon Mahajana
Honorowy tytuł lub imię pośmiertne Zasu, Jikaku daishi

Ennin (jap. 円仁, ur. 794, zm. 864) – japoński mnich, podróżnik, filozof ze szkoły tendai. Znany pod pośmiertnym imieniem Jikaku daishi (慈覚大師).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jikaku Daishi

Urodził się w rodzinie Mibu w rejonie dzisiejszej prefektury Tochigi[1].

W wieku 8 lat rozpoczął naukę w klasztorze Dai, a w wieku 14 lat rozpoczął praktykę buddyjską w Enryaku-ji na górze Hiei. Był uczniem Saichō[2].

W 838 r. udał się do Chin w ramach misji cesarza Nimmyō. Po przybyciu do Yangzhou rozpoczął studiowanie ezoterycznych tekstów u dwu mistrzów. U mistrza Chuanyana przeszedł ceremonię inicjacji[3]. Po przeczekaniu zimy w klasztorze w Szantungu prowadzonym przez koreańskich mnichów udał się wiosną 839 r. na górę Wutai[4].

Po jakimś czasie udał się do Chang’anu, ówczesnej stolicy Chin, gdzie studiował i praktykował nauki ezoteryczne w latach 840-845 u trzech różnych nauczycieli[5]. Został zaordynowany do dwóch rytuałów mandali. Następnie udał się w podróż statkiem po Wielkim Kanale Chińskim[6].

Ennin był świadkiem wstąpienia na tron antybuddyjskiego cesarza Wuzonga w 840 r. i prześladowań buddyzmu w latach 842-846. W ich wyniku został w 847 r. deportowany do Japonii.

Jego opanowanie nauk ezoterycznych (jap. mikkyō) było na tak wysokim poziomie, że przewyższył samego Kūkaia z ezoterycznej szkoły shingon. Dlatego też właśnie Enninowi cesarz przekazał prowadzenie corocznego inicjacyjnego rytuału ezoterycznego hiei kanjo od 849 r.[7]

W 854 r. został głównym opatem (zasu) szkoły tendai w Enryaku-ji. Pozostał na tym stanowisku przez 20 lat. Wybudował wtedy budynki (Tō-in) dla przechowywania sutr przywiezionych przez niego z Chin. Z Chin powrócił z 559. tomami pism buddyjskich. Wprowadził również w Japonii nowy rodzaj praktyki zwanej nembutsu, która związana była z kultem buddy Amidy[8]. Poza tym założył klasztor Ōnjo, znany bardziej jako Mii-dera oraz Ryūshaku w Yamaderze oraz Chū-do i Hokke Sōji-in w Yokawie[9].

Jest autorem ponad 100 dzieł, a jego dziennik z podróży po Chinach Nittō guhō junrei kōki (入唐求法巡礼行記) został przetłumaczony na język angielski jako Ennin's Diary "The Record of a Pilgrimage to China in Search of the Law".

Strona z jego dziennika podróży

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Red. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Str. 257
  2. Ennin | Buddhist priest | Britannica.com, www.britannica.com [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  3. Ennin - Ancient History Encyclopedia, www.ancient.eu [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  4. Red. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Str. 257
  5. Ennin - Ancient History Encyclopedia, www.ancient.eu [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  6. Red. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Str. 257
  7. Ennin - Ancient History Encyclopedia, www.ancient.eu [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  8. Ennin | Buddhist priest | Britannica.com, www.britannica.com [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  9. Red. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Str. 257

Źródła i bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • [1]
  • [2]
  • Red. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Kōsei Publishing Co. Tokio. 1994. Str. 379. ​ISBN 4-333-01630-4