Eparchia astrachańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eparchia astrachańska
Астраханская епархия
Ilustracja
Sobór Opieki Matki Bożej w Astrachaniu
Państwo  Rosja
Siedziba Astrachań
Data powołania 1602
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Metropolia astrachańska
Sobór Opieki Matki Bożej w Astrachaniu
Biskup diecezjalny metropolita astrachański i kamyziacki Nikon (Fomin)
Dane statystyczne (2001)
Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych
60
60
Liczba dekanatów 4
Liczba parafii 69
Liczba klasztorów 1
brak współrzędnych
Strona internetowa

Eparchia astrachańska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, wchodząca w skład metropolii astrachańskiej[1]. Obecnie (2016) jej ordynariuszem jest metropolita astrachański i kamyziacki Nikon (Fomin)[1], zaś funkcję katedry pełni sobór Opieki Matki Bożej w Astrachaniu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Eparchia została założona w 1602 poprzez wydzielenie z eparchii kazańskiej[1]. Pierwszym biskupem ordynariuszem został dotychczasowy przełożony monasteru Trójcy Świętej w Astrachaniu Teodozjusz (Charitonow)[2]. Szybki rozwój monasterów i instytucji cerkiewnych w regionie zapewniały od XVII wieku prawa do kontroli nad połowami ryb oraz przemysłem solnym[2].

W 1671 metropolita astrachański Józef został zamordowany przez zbuntowane oddziały Stieńki Razina[2]. Po okresie ekonomicznego upadku w okresie panowania Piotra I eparchia astrachańska ponownie zaczęła prowadzić działalność budowlaną (wznoszenie nowych świątyń i klasztorów) oraz misyjną w XVIII w., w miarę napływu nowych osadników w region astrachański[2]. W 1799 z terytorium eparchii astrachańskiej wydzielona została eparchia saratowska, zaś w 1829 eparchia nowoczerkaska[2]. Od 1778 w Astrachaniu mieściło się seminarium duchowne[2].

W 1875 eparchia rozpoczęła publikację swojego oficjalnego organu prasowego, Astrachanskich jeparchialnych wiedomosti[2]. W II poł. XIX wieku w eparchii mieściło się centrum działalności misyjnej prowadzonej przez Cerkiew rosyjską wśród Kałmuków, staroobrzędowców oraz mołokan[2]. Na początku XX wieku eparchia liczyła 231 cerkwi, z czego 173 parafialne[2].

Po rewolucji październikowej, w latach 1917–1919, zamknięty został sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Astrachaniu, seminarium duchowne oraz prasa eparchialna. 23 czerwca 1919 rozstrzelani zostali arcybiskup astrachański i carewski Mitrofan (Krasnopolski) oraz biskup pomocniczy Leoncjusz[2]. W 1920 władze przeprowadziły na terytorium eparchii masowe aresztowania kapłanów. Miało to miejsce natychmiast po dokonaniu przez kolejnego arcybiskupa, Anatola (Sokołowa), objazdu eparchii, w czasie którego porównywał on walkę bolszewików z Cerkwią do walki Boga i Antychrysta[2]. W czerwcu 1922 ten sam duchowny przystąpił do ruchu Żywej Cerkwi, co doprowadziło do rozłamu wśród wiernych i duchowieństwa. W końcu roku następnego wierni uznający zwierzchnictwo patriarchy Tichona dysponowali jedynie dziesięcioma cerkwiami[2]. Od 1939 do 1942 eparchia nie posiadała zwierzchnika[2]. W 1988 należała do najmniejszych jednostek administracyjnych Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, mając w swojej jurysdykcji 15 parafii[2]. Stopniowe odrodzenie życia eparchialnego nastąpiło dopiero po upadku ZSRR, w miarę odzyskiwania przez prawosławnych cerkwi przejętych w poprzednich dekadach przez państwo oraz odbudowywania obiektów całkowicie zniszczonych[2]. Do 2001 liczba parafii wzrosła do 69; eparchia dzieli się na cztery dekanaty[2]. W 1995 doszło do ponownego otwarcia pierwszego monasteru – męskiego klasztoru św. Jana Chrzciciela w Astrachaniu[2].

W 2013 z terytorium eparchii została wydzielona nowa administratura – eparchia achtubińska[3].

Biskupi astrachańscy[4][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]