Erna Orzeł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erna Orzeł
Data urodzenia 13 marca 1914
Data śmierci 4 lipca 1961
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski seniorów
złoto Warszawa 1934 skok wzwyż
srebro Kraków 1935 skok wzwyż
srebro Warszawa 1934 80 m przez płotki
srebro Chorzów 1933 80 m przez płotki
srebro Chorzów 1933 skok wzwyż
brąz Łódź 1936 80 m przez płotki
Halowe mistrzostwa Polski seniorów
złoto Przemyśl 1935 skok wzwyż
złoto Przemyśl 1934 skok wzwyż
srebro Przemyśl 1935 sztafeta 4 × 50 m
srebro Przemyśl 1934 50 m przez płotki

Erna Orzeł (ur. 13 marca 1914 w Chorzowie[1]; zm. 4 lipca 1961 w Wałbrzychu) – polska lekkoatletka (uprawiała biegi płotkarskie, skok wzwyż), wielokrotna medalistka i mistrzyni Polski. Trener lekkoatletyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Specjalizowała się w biegach płotkarskich; na 50 metrów przez płotki oraz na 80 m, biegała również w sztafecie. Uprawiała także skok wzwyż, a uzyskany wynik (1,43) w 1935 podczas mistrzostw Polski był halowym rekordem kraju. Zawodniczka Stadionu Królewska Huta, Stadionu Chorzów, KPW Katowice.

Na mistrzostwach Polski seniorów na otwartym stadionie zdobyła sześć medali; w tym jeden złoty, cztery srebrne oraz jeden brązowy.

Zdobywczyni cztery medale na halowych mistrzostwach Polski, w tym dwóch złotych w skoku wzwyż, jednego srebrnego w biegu na 50 m przez płotki oraz w sztafecie 4 × 50 metrów.

Po zakończeniu kariery sportowej pracowała jako trener w Górniku Wałbrzych[2].

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Track and Field Statistics: Profil zawodniczki (ang.). trackfield.brinkster.net/. [dostęp 2016-12-18].
  2. Ryszard Wyszyński: Pożegnanie Franciszka Ratajczaka (pol.). dziennik.walbrzych.pl/, 2015-04-26. [dostęp 2016-12-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]