Ernest Giżejewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ernest Zygmunt Giżejewski
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 6 lutego 1889
Data i miejsce śmierci 6 czerwca 1931
Kraków
Przebieg służby
Lata służby do 1931
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 43 Pułk Strzelców Legionu Bajończyków
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 Krzyż Wojskowy Karola

Ernest Zygmunt Giżejewski (ur. 6 lutego 1889, zm. 6 czerwca 1931 w Krakowie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ernest Zygmunt Giżejewski urodził się 6 lutego 1889 roku. Na porucznika awansował ze starszeństwem z 1 września 1911 roku. W 1914 roku pełnił służbę w c. i k. 13 pułku piechoty w Opawie[1]. 1 listopada 1917 roku został mianowany kapitanem. Jego oddziałem macierzystym był nadal c. i k. 13 pułk piechoty[2].

W listopadzie 1919 roku pełnił służbę w Oddziale II Informacyjnym Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego na stanowisku naczelnika Wydziału I Organizacyjnego Sekcji II (Biura Wywiadowczego) kierowanej przez majora Ignacego Matuszewskiego. Do zakresu jego obowiązków należało szkolenie wywiadowcze i zastosowanie techniki dla wywiadu[3]. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony w stopniu kapitana z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w 20 pułku piechoty[4]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Poznań”, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 20 pułk piechoty w Krakowie[5].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 300. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 20 pułk piechoty[6]. W 1923 roku pełnił służbę w Sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisku szefa Oddziału IV, pozostając oficerem nadetatowym 69 pułku piechoty w Gnieźnie[7]. 2 listopada 1923 roku został przydzielony do 69 pułku piechoty z jednoczesnym odkomenderowaniem do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został ponownie przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Do stycznia 1927 roku pełnił służbę na stanowiskach: kierownika Referatu Mobilizacyjnego, kierownika Referatu Ogólnego i szefa Oddziału Ogólnego, pozostając oficerem nadetatowym 69 pułku piechoty[8]. Za ten okres służby ówczesny dowódca korpusu, generał dywizji Edmund Hauser udzielił mu 8 stycznia 1927 roku pochwały[9]. 1 grudnia 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 80. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. Następnie odbył staż liniowy w 58 pułku piechoty w Poznaniu. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do 43 pułku piechoty w Dubnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[11]. 26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Oddziału IV Sztabu Głównego w Warszawie[12][13]. 29 stycznia 1929 roku otrzymał przeniesienie na stanowisko delegata Sztabu Głównego przy Dyrekcji PKP w Stanisławowie[14]. Później na stanowisku delegata Sztabu Głównego w Dyrekcji PKP w Krakowie[15]. Zmarł 6 czerwca 1931 roku w Krakowie[16].

W 1917 roku, w Krakowie, pod pseudonimem „Emil Kwaśny” wydał pracę „13-ty Pułk. «Krakowskie Dzieci» na polu chwały”[17].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 269, 405.
  2. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 136, 482.
  3. Pismo szefa Oddziału II Informacyjnego NDWP majora Karola Bołdeskuła w sprawie schematu nowej organizacji pracy z 6 listopada 1919 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/5, s. 498-499.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, s. 769.
  5. Spis oficerów 1921 ↓, s. 79, 629.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 32.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 101, 323, 402.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 56, 286, 344.
  9. Żołnierz Wielkopolski. Ilustrowany tygodnik poświęcony wojsku i przysposobieniu wojskowemu, Nr 21 (235), Poznań 27 marca 1927 roku, s. 3.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 140.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 117, 165.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 25.
  15. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 5.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 267.
  17. Emil Kwaśny, 13-ty Pułk. Krakowskie Dzieci na polu chwały [http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/docmetadata?lang=pl&action=ChangeMetaLangAction&id=100855&change=Change .

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]