Ernst Reuter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Znaczek wydany dla uczczenia I rocznicy śmierci Reutera

Ernst Rudolf Johannes Reuter (ur. 29 lipca 1889, zm. 29 września 1953) – burmistrz Berlina w latach 1948–1953.

Urodził się w Apenrade, w landzie Szlezwik-Holsztyn. Dzieciństwo spędził w Leer (Ostfriesland). Studiował na uniwersytetach w Monastyrze i Marburgu, zdobywając zawód nauczyciela. W 1912 wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. W 1913 wystąpił z kościoła luterańskiego[1]. Podczas I wojny światowej dostał się do niewoli rosyjskiej. Przystąpił do partii bolszewików[2]. Włodzimierz Lenin wysłał go do Saratowa jako komisarza ludowego. W okresie Republiki Weimarskiej wstąpił do Komunistycznej Partii Niemiec i został pierwszym sekretarzem w obwodzie berlińsko-brandenburskim[2]. Mimo iż był postrzegany jako faworyt Lenina, w r. 1922 usunięto go z partii. Od tej pory związany był ze środowiskiem socjaldemokratów. W r. 1926 rozpoczął pracę w strukturach rządowych; był odpowiedzialny za transport. W latach 1931–33 był burmistrzem Magdeburga, był również deputowanym do Reichstagu. Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy, więziony w obozie koncentracyjnym Lichtenburg, od 1935 przebywał na wygnaniu w Turcji[3].

W powojennym Berlinie[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu II wojny światowej Reuter powrócił do Berlina i w 1946 został wybrany do magistratu miasta. W okresie blokady Berlina w obecności 300 000 berlińczyków wygłosił przemówienie, w którym wzywał do nieopuszczania miasta[4]. W wyborach do władz zachodniej części miasta, zorganizowanych dwa miesiące później, jego popularność pozwoliła wygrać socjaldemokratom z 64,5% poparcia[5]. W wyniku zwycięstwa Reuter został burmistrzem miasta. Urząd ten pełnił do śmierci w 1953, wkrótce po powstaniu robotniczym. Na jego pogrzeb przybyło milion osób[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ernst Reuter (SPD) (niem.). [dostęp 5 maja 2009].
  2. a b Regierender Bürgermeister vom 7.12.1948 bis 29.9.1953 (niem.). [dostęp 5 maja 2009].
  3. Ernst Reuter Initiative Overcoming Divisions (ang.). [dostęp 5 maja 2009].
  4. Andrzej Więckowski: Berlin! Berlin! (pol.). [dostęp 1 maja 2009].
  5. a b Kurzbiografie unseres Gründers Ernst Reuter (niem.). [dostęp 5 maja 2009].