Erozja lodowcowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Erozja lodowcowaerozja wynikająca z przemieszczania się lodowca po podłożu skalnym. Występuje w postaci[1]:

  • rysowania podłoża skalnego;
  • abrazji, gdy następuje ścieranie podłoża, nasilającej się wraz z masą lodowca;
  • detrakcji, gdy wyrywane są skały z podłoża, przy czym proces ten nasila się, gdy podłoże jest popękane lub warstwy skalne są cienkie;
  • egzaracji oznaczającej żłobienie terenu, co jest wynikiem abrazji i detrakcji;
  • oraz wygładzania podłoża, po którym przemieszcza się lodowiec.

Skutkiem działania erozji lodowcowej jest powstawanie rys lodowcowych, mutonów, fiordów żłobów lodowcowych, dolin wiszących, cyrków lodowcowych (po stopieniu lodu w cyrkach także jezior cyrkowych), a w przypadku egzaracji skał z podłoża możliwe jest ich przemieszczanie w postaci kry lodowcowej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Włodzimierz Mizerski: Geologia dynamiczna dla geografów. Warszawa: PWN, 2000, s. 138-141. ISBN 83-01-13238-8.