Erwin Vandenbergh

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erwin Vandenbergh
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1959
Ramsel
Wzrost 184 cm
Pozycja napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1976–1982 Lierse SK 178 (117)
1982–1986 RSC Anderlecht 121 (87)
1986–1990 Lille OSC 114 (38)
1990–1994 KAA Gent 110 (47)
1994–1995 RWD Molenbeek 21 (4)
W sumie: 544 (293)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1979–1991  Belgia 48 (20)

Erwin Vandenbergh (ur. 26 stycznia 1959 w Ramsel) – belgijski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Laureat Złotego Buta z 1980 roku. Jego syn – Kevin jest obecnie zawodnikiem Germinalu Beerschot.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Erwin Vandenbergh zawodową karierę rozpoczynał w 1976 roku w Lierse SK. W debiutanckim sezonie rozegrał dla niego czternaście pojedynków w pierwszej lidze belgijskiej i strzelił w nich dwa gole, natomiast w kolejnych rozgrywkach był już podstawowym graczem swojego zespołu. W sezonie 1979/1980 w 34 ligowych spotkaniach Vandenbergh zdobył 39 bramek, co zapewniło mu koronę króla strzelców ligowych rozgrywek oraz Złotego Buta – nagrodę nagrodę przyznawaną przez France Football najlepszemu strzelcowi lig europejskich. W sezonach 1980/1981 i 1981/1982 belgijski napastnik uzyskał kolejno 24 oraz 25 trafień i ponownie był najlepszym strzelcem pierwszej ligi.

Latem 1982 roku Vandenbergh odszedł do Anderlechtu i już w 1983 roku wywalczył z nim Puchar UEFA, mistrzostwo kraju oraz zdobył czwartą z rzędu koronę króla strzelców ligowych rozgrywek. Wówczas Belg zanotował 20 trafień w 32 meczach. W dwóch kolejnych sezonach zdobywał po 20 goli w 29 występach, jednak najlepszymi ligowy strzelcami okazywali się kolejno Nico Claesen i Ronny Martens. Podczas rozgrywek 1985/1986 Vandenbergh w 31 pojedynkach 27 razy wpisał się na listę strzelców i po raz piąty nikt w lidze nie uzyskał więcej goli od niego. Wówczas po raz drugi w karierze sięgnął także po tytuł mistrza kraju.

W 1986 roku Vandenbergh razem z Philippe'em Desmetem wyjechał do Francji, gdzie podpisał kontrakt z prowadzonym przez belgijskiego trenera Georges'a Heylensa Lille OSC. W nowym klubie Vandenbergh miał zapewnione miejsce w podstawowej jedenastce, jednak nie prezentował już tak dobrej skuteczności jak w Lierse czy Anderlechcie i przez cztery lata zdobył tylko 38 bramek.

Latem 1990 roku Belg powrócił do kraju, został piłkarzem KAA Gent i już w sezonie 1990/1991 po raz szósty został najlepszym strzelcem ligi belgijskiej. W kolejnych latach Vandenbergh jednak regularnie strzelał już coraz mniej goli w ligowych rozgrywkach. Sezon 1994/1995 spędził w RWD Molenbeek, a następnie zdecydował się zakończyć piłkarską karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Belgii Vandenbergh zadebiutował 19 grudnia 1979 roku w wygranym 3:1 wyjazdowym spotkaniu przeciwko Szkocji i strzelił wówczas jedną z bramek. Następnie razem z drużyną narodową wywalczył srebrny medal Euro 1980, a Belgowie w finale przegrali 2:1 z Niemcami. W 1982 roku Vandenbergh został powołany do kadry swojego kraju na mistrzostwa świata, jednak na turnieju w Hiszpanii "Czerwone Diabły" odpadły już w drugiej rundzie. Na mundialu tym Vandenbergh zdobył jedynego gola w zwycięskim 1:0 pojedynku z Argentyną. Kolejną wielką imprezą w karierze wychowanka Lierse były Mistrzostwa Europy 1984. Na francuskich boiskach podopieczni Guya Thysa zostali wyeliminowani już w rundzie grupowej, natomiast Vandenbergh uzyskał trafienie w wygranym 2:0 meczu przeciwko Jugosławii. Następnie były napastnik Anderlechtu pojechał na Mistrzostwa Świata 1986, na których wpisał się na listę strzelców w przegranym 2:1 grupowym meczu z Meksykiem. Belgowie udział w turnieju zakończyli na 4 miejscu, w półfinale przegrali z Argentyną a w meczu o III miejsce z Francją. Ostatni występ w zespole narodowym Vandenbergh zaliczył 27 marca 1991 roku, a "Czerwone Diabły" zremisowały wówczas z Walią 1:1.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Złoty But: 1979/1980
  • Piłkarz roku w Belgii: 1981
  • Król strzelców ligi belgijskiej: 1979/1980, 1980/1981, 1981/1982, 1982/1983, 1985/1986, 1990/1991
  • Mistrzostwo Belgii: 1984/1985, 1985/1986
  • Puchar UEFA: 1982/1983

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]