Eugenia Waśniewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugenia Waśniewska
Ilustracja
Eugenia Waśniewska (1930)
Data i miejsce urodzenia 30 grudnia 1880
Szczuczyn
Data i miejsce śmierci 1944
Warszawa
posłanka na Sejm II i III kadencji (II RP)
Okres od 27 marca 1928
do 10 lipca 1935
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z RządemZwiązek Pracy Obywatelskiej Kobiet

Eugenia Waśniewska z Zawodzińskich (ur. 30 grudnia 1880 w Szczuczynie, zm. 1944 w Warszawie) – działaczka społeczna, polityczna i feministyczna

Urodzona 30 grudnia 1881 w Szczuczynie, córka Zdzisława Zawodzińskiego i Zofii z Pyrowiczów[1]. Ukończyła gimnazjum w Płocku, potem kursy handlowe oraz studia malarskie i prawnicze na Uniwersytecie Latającym w Warszawie[2]. Następnie pracowała jako urzędniczka w firmie księgarskiej, a potem w firmie elektrotechnicznej Tomasza Ruśkiewicza, gdzie była potem kierowniczką działu handlowego firmy[3]. Czynna w tajnym nauczaniu, działała także w bezpłatnych czytelniach Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Od 15 lipca 1905 żona Leona Waśniewskiego, późniejszego wojewody. Podczas rewolucji 1905–1907 – udzielała pomocy członkom Organizacji Bojowej PPS[4]. Od 1906 działała w Stowarzyszeniu Kobiet Pracujących w Przemyśle, Handlu i Biurowości, gdzie prowadziła m.in. sekcję samokształcenia. Członkini Biura Prac Społecznych w Warszawie[5]. Od 1910 działaczka Związku Równouprawnienia Kobiet w Warszawie.

Podczas I wojny światowej wiceprzewodnicząca Związku Stowarzyszeń Kobiecych a także przewodniczącą Rady Stowarzyszeń Pracowniczych w Warszawie (1915–1918). W latach 1918–1919 członkini komitetu wykonawczego Centralnego Komitetu Politycznego Równouprawnienia Kobiet[6].

W niepodległej Polsce pracowała do 1928 jako urzędniczka prywatna, od 1933 w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych[7]. Bezskutecznie ubiegała się o mandat do Sejmu Ustawodawczego z ramienia Republikańskiego Zjednoczonego Komitetu Wyborczego (1919)[8]. Była działaczką związkową – prezeską Związku Kobiet Pracujących w Handlu i Biurowości a także od 1915 członkinią Rady Głównej Centralnej Organizacji Związku Zawodowego Pracowników Umysłowych, od 1932 Komitetu Wykonawczego Unii Związków Zawodowych[9]. W 1927 brała udział w Międzynarodowej Konferencji Pracy w Genewie. Wiceprzewodnicząca Klubu Politycznego Kobiet Postępowych (1919–1939), była także członkinią Międzynarodowego Stowarzyszenia Równouprawnienia Kobiet oraz zarządu Towarzystwa Ochrony Kobiet[10]. Po przewrocie majowym opowiedziała się po stronie sanacji, w 1927 weszła w skład Prezydium Demokratycznego Komitetu Wyborczego Kobiet Polskich który wszedł w skład Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Współzałożycielka a następnie członek władz Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet – była m.in. członkinią prezydium Zarządu Głównego ZPOK (1928–1939), współkierowała wraz z Heleną Siemieńską Wydziałem Spraw Kobiecych który miał „prowadzić propagandę feminizmu” (1928–1939) Współpracowała, zamieszczając teksty z dwutygodnikiem ZPOK – „Praca Obywatelska”[11] W latach 1928–1930 była także członkinią Zarządu Głównego Zjednoczenia Pracy Miast i Wsi powstałego z inspiracji Związku Naprawy Rzeczypospolitej. Po rozwiązaniu BBWR i utworzeniu Obozu Zjednoczenia Narodowego z ramienia ZPOK była członkinią Rady Naczelnej OZN (1937–1939)[12].

Z ramienia BBWR – ZPOK była z okręgu Warszawa posłanką na Sejm II kadencji gdzie pracowała w komisji opieki społecznej i inwalidztwa.(1928–1930). Powtórnie wybrana z tej samej listy była posłanką na Sejm III kadencji w którym pracowała w komisjach: konstytucyjnej i ochrony pracy[13].

Zginęła podczas powstania warszawskiego w 1944[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czy wiesz kto to jest, t. 2, Uzupełnienia i sprostowania, pod red. Stanisława Łozy, Warszawa 1938, s.334
  2. Joanna Dufrat, W służbie obozu marszałka Józefa Piłsudskiego. Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet (1928-1939), Kraków 2013, s. 27, ISBN 978-83-7730-952-0
  3. Cecylia Walewska, W walce o równe prawa. Nasze bojownice, Warszawa 1930, s. 60-61
  4. Mariola Kondracka, Posłanki i senatorki II Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 266
  5. Cecylia Walewska, W walce o równe prawa ..., s. 62
  6. Zofia.Daszyńska-Golińska, Prawo wyborcze kobiet, Warszawa 1918, s. 4–5;
  7. Czy wiesz kto to jest ..., s. 334
  8. Joanna Dufrat, W służbie obozu marszałka Józefa Piłsudskiego ..., s. 103
  9. Ludwik Hass, Pomiędzy wiernością zasadom a pokusą władzy (postawy i zachowania polityczne inteligencji polskiej w latach 1926-1937), "Dzieje Najnowsze" R. 17, 1985, z. 2, s. 139-140
  10. Mariola Kondracka, Posłanki i senatorki II Rzeczypospolitej ..., s. 266
  11. Joanna Dufrat, W służbie obozu marszałka Józefa Piłsudskiego ..., s. 147, 163, 166, 176, 200, 205, 206, 216, 229, 238, 250, 276, 278, 280, 285, 287, 295, 316, 369, 375, 380.
  12. Joanna Dufrat, W służbie obozu marszałka Józefa Piłsudskiego ..., s. 184
  13. Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, red. Jacek M. Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana, Warszawa 1994, s. 465, ISBN 83-7066-569-1
  14. Nekrologi warszawskie (Baza Nekrologów) – Waśniewska Eugenia (z domu Zawodzińska) xx.xx.1944

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cecylia Walewska, W walce o równe prawa. Nasze bojownice, Warszawa 1930, s. 59–65
  • Czy wiesz kto to jest, t. 2, Uzupełnienia i sprostowania, pod red. Stanisława Łozy, Warszawa 1938, s.334
  • Mariola Kondracka, Posłanki i senatorki II Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 266