Eugeniusz (Bołchowitinow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz
Jewfimij Bołchowitinow
metropolita kijowski i halicki
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data urodzenia 18 grudnia 1767
Data śmierci 23 lutego 1837
metropolita kijowski i halicki
Okres sprawowania 1822-1837
Wyznanie prawosławie
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1799
Diakonat do 1793
Prezbiterat 1793
Chirotonia biskupia 17 stycznia 1804
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 17 stycznia 1804
Miejscowość Petersburg
Konsekrator Ambroży (Podobiedow)

Eugeniusz, imię świeckie: Jewfimij Aleksiejewicz Bołchowitinow, (ur. 18 grudnia 1767, zm. 23 lutego 1837) – rosyjski biskup prawosławny.

Ukończył seminarium duchowne w Woroneżu i jako najlepszy absolwent w swoim roczniku otrzymał stypendium na naukę w Słowiańsko-Grecko-Łacińskiej Akademii w Moskwie. Równocześnie uczęszczał na wykłady Uniwersytetu Moskiewskiego. W 1793, jako mężczyzna żonaty, przyjął w Woroneżu święcenia kapłańskie. Od 1796 był prefektem seminarium duchownego w Woroneżu.

W 1798 zmarła trójka jego dzieci, zaś rok później także żona. Wydarzenia te skłoniły go do złożenia ślubów mniszych. Od 1800 do 1802 był przełożonym monasteru Trójcy Świętej w Zielencu. Następnie przez dwa lata kierował Nadmorską Pustelnią Trójcy Świętej i św. Sergiusza.

17 stycznia 1804 miała miejsce jego chirotonia na biskupa starorusskiego, wikariusza eparchii nowogrodzkiej, petersburskiej, estońskiej i fińskiej. W 1808 przeniesiony na katedrę wołogodzką. Od 1813 do 1816 był biskupem kałuskim. W 1816, w momencie przeniesienia do eparchii pskowskiej, został podniesiony do godności arcybiskupiej. W 1822 został arcybiskupem kijowskim. Jeszcze w tym samym roku otrzymał godność metropolity kijowskiego i halickiego, którą sprawował do śmierci. Pracę duszpasterską łączył z działalnością naukową w dziedzinie teologii.

Sprzeciwiał się sugerowanej przez Mikołaja I reformie seminariów i parafii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Równocześnie sugerował przyznanie najbiedniejszym wiejskim placówkom duszpasterskim państwowych subsydiów (do 350 rubli)[1]. Negatywnie odnosił się do koncepcji przyznania duchownym stałych pensji w miejsce wynagrodzeń za odprawiane nabożeństwa i obrzędy[2].

Członek rosyjskich towarzystw naukowych i badawczych. W 1827 obronił pracę doktorską w dziedzinie filozofii. Wolnomularz[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. G. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, s.66-67
  2. G. Freeze, The Parish Clergy in Nineteenth-Century Russia. Crisis, Reform, Counter-Reform, Princeton University Press, Princeton 1983, s.72
  3. L. Hass, Wolnomularstwo w Europie środkowo-wschodniej w XVIII i XIX wieku, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1982, s. 304.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Teofilakt (Słonecki)
Biskup wołogodzki
1808 - 1813
Następca
Onezyfor (Borowik)
Poprzednik
Eulampiusz (Wwiedienski)
Biskup kałuski
1813 - 1816
Następca
Antoni (Sokołow)
Poprzednik
Serapion (Aleksandrowski)
Metropolita kijowski
1822 - 1837
Następca
Filaret (Amfitieatrow)