Eugeniusz Babraj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Babraj
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data urodzenia 23 października 1896
Data i miejsce śmierci 28 maja 1942
Magdalenka
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Związek Walki Zbrojnej
Jednostki 1 Pułk Piechoty,
Batalion KOP „Bereźne”
Stanowiska dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Eugeniusz Babraj (ur. 23 października 1896, zm. 28 maja 1942 w Magdalence) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, członek Związku Walki Zbrojnej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Krakowie, w rodzinie Michała. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 1 pułku piechoty Legionów Polskich[1].

Mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921 roku w korpusie oficerów piechoty. W 1932 roku pełnił służbę w 59 pułku piechoty wielkopolskiej w Inowrocławiu[2]. 11 kwietnia 1933 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[3]. Do 1939 roku pełnił służbę w batalionie KOP „Bereźne” na stanowisku dowódcy plutonu łączności.

We wrześniu 1941 roku został zatrzymany pod fałszywym nazwiskiem „Eugeniusz Borkowski” i osadzony w alei Szucha, a następnie na Pawiaku. 28 maja 1942 roku został rozstrzelany w Magdalence[4].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz Legionistów ↓.
  2. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 92, 587.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 95.
  4. Straty ↓.
  5. M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 56.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]