Eugeniusz Lubomirski (1825–1911)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Adolf Lubomirski
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1825
Dubrowna
Data i miejsce śmierci 15 września 1911
Kruszyna
Ojciec Eugeniusz Lubomirski
Matka Maria Czacka
Żona

Krystyna Lubomirska
Róża Zamoyska

Dzieci

Stefan Lubomirski
Władysław Lubomirski
Konstanty Eugeniusz
Stanisław Sebastian Lubomirski
Róża Zofia
Krystyna Maria

Eugeniusz Adolf Lubomirski, książę (ur. 17 czerwca 1825 w Dubrownej, zm. 15 września 1911 w Kruszynie) – działacz polityczny i gospodarczy, kolekcjoner dzieł sztuki i bibliofil.

Syn Eugeniusza i Marii Czackiej, brat: Jana Tadeusza i Władysława Emanuela.

Pierwszą jego żoną została Krystyna Lubomirska, którą poślubił 4 maja 1850 w Warszawie.

Po raz drugi ożenił się z Różą Zofią Zamoyską 5 czerwca 1859 roku. Para doczekała się sześciorga dzieci: 4 synów - Władysława, Stanisława Sebastiana, Stefana i Konstantego Eugeniusza oraz dwóch córek: Róży Zofii wydanej za Artura Władysława Potockiego oraz Krystyny Marii żony Władysława Tyszkiewicza[1]

Właściciel majątków: Dubrowna, Uchanie i Kruszyna. gdzie osiedlił się w 1862. W pałacu przez 49 lat zgromadził pokaźną kolekcję dzieł stuki i bibliotekę. Pochowany został w grobowcu rodzinnym na miejscowym cmentarzu[2][3] odnowionym staraniem spadkobierców w 2004.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]