Eugeniusz Marks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Marks
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1924
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 1987
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1949-1987
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie,
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
Jednostki Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej
Stanowiska kierownik Kliniki Neurologicznej WIML
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

Eugeniusz Marks (ur. 17 listopada 1924 w Warszawie, zm. 1 kwietnia 1987 w Warszawie) – pułkownik Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, profesor doktor habilitowany nauk medycznych, wieloletni pracownik naukowy Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej, neurolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podczas powstania warszawskiego był żołnierzem Okręgu Warszawa Armii Krajowej. Przydział - I Obwód „Radwan” (Śródmieście) - 1 Rejon „Róg” - batalion „Bończa” - 101 kompania. W 1947 roku ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień doktora nauk medycznych uzyskał w 1964, a doktora habilitowanego w 1971 roku. Profesorem nadzwyczajnym nauk medycznych został mianowany w 1978 roku. W 1949 roku powołany do okresowej, a później zawodowej służby wojskowej. Pracował jako lekarz w Powszechnej Organizacji Służba Polsce, a następnie w Centrum Sanitarnym w Łodzi. Od 1953 roku był starszym asystentem neurologii w Wojskowym Szpitalu Lotniczym w Otwocku. W 1957 r. zaczął pracę jako ordynator Oddziału Neurologicznego w Wojskowym Centrum Badań Lotniczo-Lekarskich w Otwocku oraz nieetatowy przewodniczący Garnizonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Od 1960 zatrudniono go w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej, początkowo jako ordynatora Głównej Wojskowej Komisji Lekarskiej (do 1962), jako ordynatora Oddziału Psychoneurologicznego (do 1971), i od 1972 jako kierownika Kliniki Neurologicznej.

W dorobku naukowym miał ponad 130 publikacji. W 1964 r. otrzymał nagrodę szefa WIML za pracę doktorską pod tytułem Nowo twory przerzutowe mózgu, w 1966 nagrodę szefa WIML za pracę pod tytułem Kliniczne badania u osób zatrudnionych w zasięgu mikrofal, w 1971 nagrodę szefa WIML za pracę habilitacyjną Wpływ wibracji na układ neurosekrecyjny mózgu, w 1972 nagrodę komendanta WIML za pracę Badania dynamiki metabolizmu kwasów nukleinowych w jądrze zwierząt poddanych działaniu niedotlenienia wysokościowego i przyspieszeń, w 1977 r. I zespołową nagrodę ministra obrony narodowej za współautorstwo podręcznika Medycyna lotnicza i kosmiczna.

Odznaczenia (wybrane)[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]