Eugeniusz Przysiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Przysiecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1910
Moskwa
Data śmierci 23 kwietnia 1943
Zawód, zajęcie pilot

Eugeniusz Przysiecki (ur. 14 lutego 1910 w Moskwie, zm. 23 kwietnia 1943) – pilot sportowy i instruktor, pilot doświadczalny, podczas II wojny kapitan pilot PSP na Zachodzie, lekarz z wykształcenia, ojciec dziennikarza Krystiana.

Z lotnictwem związany od 1929 roku. Uczestniczył w wielu zawodach lotniczych o charakterze sportowym, zajmując wysokie lokaty. W 1934 roku startował w międzynarodowych zawodach Challenge 1934 (jako mechanik w załodze z kpt. Andrzejem Włodarkiewiczem – załoga nie ukończyła zawodów z powodu uszkodzenia silnika samolocie PZL.26).

Po ukończeniu studiów medycznych nie podjął się praktyki lekarskiej lecz we wrześniu 1937 roku przyjął posadę pilota doświadczalnego w DWL-RWD gdy do PLL LOT odszedł poprzedni pilot doświadczalny Wytwórni Aleksander Onoszko. Brał udział w oblotach:

Wielokrotnie prezentował samoloty zarówno w Polsce jak i za granicą. Latał z pasją, potrafiąc wykazać zalety prezentowanych maszyn[3]

Podczas II Wojny walczył m.in. w składzie Dywizjon 300 "Ziemi Mazowieckiej". Poległ wraz z całą załogą nocą 23 kwietnia 1943 roku w locie bojowym (zrzucanie min przeciw okrętom podwodnym u wejścia do portu St. Nazaire) pilotując samolot Wellington Mk X. Pochowany na cmentarzy La Baule-Escoublac (Francja).

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1942)[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Na trzecim prototypie tego samolotu miał wypadek podczas próby nurkowania – uratował się skacząc na spadochronie.
  2. Lot się nie odbył z powodu napiętej sytuacji międzynarodowej na wiosnę 1939 roku.
  3. Przysiecki dokonuje cudów na RWD-23, kręci korkociąg do trzydziestu metrów, wisi w wertykalnych wirażach nad samym lotniskiem. Jego żółta maszyna trzyma się w powietrzu w nieprawdopodobny wprost sposób, wreszcie siada prawie bez wybiegu. Dla pilotów ten numer programu był największą atrakcją Zob. Andrzej Glass: Polskie Konstrukcje Lotnicze do 1939 roku. T. II. S. 127.
  4. 19 sierpnia 1942 Dz.U.R.P. z 1942 r. Nr 8. s. 46.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft i Hubert Kazimierz Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1989, wyd. I, s. 449. ​ISBN 83-11-07329-5​.
  • Andrzej Glass Polskie Konstrukcje Lotnicze do 1939 roku. T. II. Stratus 2007, s. 127.
  • Leszek Dulęba, Andrzej Glass: Samoloty RWD. WKIł 1983.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]